posted by Smaakmaakster on Anders, Uitdaging 30

12 comments

Beste Sergio,

Toen mijn vriend woensdag tegen me zei dat ik zondag om 10 uur klaar moest staan voor een verrassing, wist ik nog niet wat ik daarvan vond. De dag ervoor zouden we namelijk lekker gaan barbecueën en daarbij een wijntje drinken, dus ja, ik vond 10 uur nogal aan de vroege kant. Ik verwachtte een actieve verrassing. Ik dacht dat ik uit een vliegtuig moest gaan springen, een natuurgebied moest gaan bekijken of een dag in een stad ging rondslenteren. In combinatie met een avond ervoor flink eten en drinken, zou dat niet zo’n succes zijn.

Voor we vertrokken, zei mijn vriend dat ik niet hoefde te ontbijten, dus ik heb mijn eierkoek laten liggen. Ik was zenuwachtig, omdat ik geen idee had wat we gingen doen. Zelfs toen we richting Westerscheldetunnel reden, had ik nog niets in de gaten. Toen hij vertelde dat we op weg waren naar jouw restaurant, Oud Sluis, moest ik een beetje huilen. Gelukkig vond hij dat niet zo gek. Minder gek in ieder geval dan kilometers rijden om naar de gevel van een toprestaurant te gaan kijken, zoals we weken geleden in Californië deden, zei hij.

Gisteren werd ik 30. Mijn dertigste verjaardag kan nooit meer over. Jij en je team hebben ervoor gezorgd dat het de beste verjaardag was die ik me kon wensen.

Het interieur van je restaurant is prachtig. Het is modern sjiek, goed verlicht, sfeervol en intiem en vanuit onze plaats konden we alles en iedereen goed bekijken. Het is niet onpersoonlijk, groot en stijf, wat ik wel verwachtte. We werden de hand geschud door de mensen die ons bedienden: leuke jonge mensen, vlot, maar ook correct. Vooral over de sommelier heb ik me verbaasd. Hoe oud is ze? 25? En nu al zo goed! De jongen die ons dessert kwam brengen was mijn lievelingsober, hij lachte zo ondeugend.

We zagen al dat jij er ook was. Af en toe liep je het restaurant binnen om mensen een handje te geven en ze een fijne voortzetting te wensen. Toen je bij ons langskwam, zat ik te trillen op mijn stoel. Toen je zei: “Ik heb je website bekeken” keek ik je glazig aan en siste ik tegen mijn vriend: “Hoe kan dit? Wat is dit?” Het was een beetje verwarrend voor je, je dacht door mijn reactie dat je mis was. Vervolgens zei je dat je mijn site mooi vond, ook de foto’s en dat je het leuk vond om te zien dat ik zo’n passie voor eten had en ook dat ik er vooral mee door moest gaan. Ik heb met open mond naar je zitten kijken. Ik weet ook niet of je echt mijn site hebt gezien, want daar heb je volgens mij helemaal geen tijd voor. Maar het maakt niet, want je zei van wel.

Toen ik van de wc kwam, zag ik je weer. Je lachte toen naar me, heel aardig. Later dacht ik dat je me misschien een beetje uitlachte omdat ik van het herentoilet af kwam, al voor de tweede keer trouwens. Dat is wel een beetje onduidelijk, hoor. Als die deuren open staan weet je echt niet dat er nog een damestoilet achter zit.

Briljant trouwens, die stickers met OSH erop om het wc-papier mee dicht te plakken. Ik heb er stiekem eentje in mijn zak gestoken, als aandenken.

Het eten was subliem. Ik heb dingen gegeten waar ik nog nooit van gehoord had. Bereidingen gezien die ik niet snapte. Een opmaak als schilderijtjes. Dat je nog vóór je eerste gang al 3 gerechtjes op 6 bordjes met op elk bordje 20 smaken krijgt, is natuurlijk overweldigend. Dat is weer eens iets anders dan een amuse op zo’n lepel.

Omdat ik alles bewust mee wilde maken, heb ik niet teveel gedronken. Ik koos dus voor een wijnarrangement met halfvolle glazen. Alles was even heerlijk. Van die dessertwijn heb ik de naam nog opgeschreven. We hebben geleerd over een ‘foute’ Franse druif, we dronken een wijn die duidelijk naar rozen smaakte en we hadden een Griekse en een Hongaarse wijn en de cocktail met perzik was ook fantastisch. En oh ja, sake.

Bij elke gang kregen we een uitgebreide uitleg. We zaten tijdens zo’n verhaal dan braaf te knikken, maar als de ober weg was, wisten we nog maar 10% van wat hij verteld had. Gelukkig stond op tafel een boekje waarin in hoofdlijnen alles stond wat we aten. Er was ook ruimte voor aantekeningen. Ik heb het hele boekje volgeschreven én heel veel foto’s gemaakt. Ik weet niet wat de andere gasten daarvan vonden. Ik gebruikte geen flitser ofzo hoor, maar de andere mensen die er waren zagen er toch uit alsof ze dat beneden hun stand vonden. Ook dat stel met hun dochter van een jaar of zes. Maar nee, daar kan ik niet over oordelen, want iedereen die er zat heeft moeten wachten en misschien ook wel moeten sparen, voor ze bij jou terecht konden.

Als ik wist dat ik naar je toe zou komen, had ik me iets fatsoenlijker aangekleed. Dan had ik op zijn minst oorbellen ingedaan en wat make-up gebruikt. Of heb je niet gezien dat ik de nacht ervoor nauwelijks had geslapen omdat ik te zwaar had gegeten en wat had gedronken?

Je zei dat ik je alles mocht vragen, maar toen we in de keuken mochten kijken, kwam ik niet verder dan “Hoeveel mensen werken hier?” en “Ben je ook weleens in je andere restaurant?” Achteraf wil ik zoveel van je weten. Is het bijvoorbeeld niet ongelofelijk zwaar om altijd op dit niveau te moeten presteren? Wanneer heb je tijd om gerechten te ontwikkelen? Waardoor laat jij je inspireren? Heb je zelf nog dromen? Hoe kom je aan zulk geweldig personeel? Wat is het vieste wat je ooit hebt gegeten? Wie vind jij nou een goede kok? Waarom heb je gekozen voor Rituals producten bij de toiletten? Hou je, net als ik, ook van frikandellen speciaal?

In de keuken zei je nog eens tegen me dat ik vooral door moest gaan met mijn site. Dat vond ik heel aardig van je. Waarschijnlijk zal ik er het komende jaar nog heel vaak aan terug denken.

Heb je trouwens ook gezien dat ik 30 opdrachten ga uitvoeren? Eén ervan is een dag stage lopen in een toprestaurant. Dus mocht je een keer tijd en zin hebben om me wat dingen uit te leggen, dan zou ik het leuk vinden als je me mailt.

Er was een theekaart, een krukje voor mijn handtas, 5 verschillende soorten krab, zeebaars, duif, gerookte chocolade, kokos-frambozenijs, zes bordjes met extraatjes voor bij de koffie. Alles was licht en verfijnd. Ik proefde veel Oosterse smaken. Was het jonge Thaise basilicum wat in bijna iedere gang ergens verstopt zat? (Edit: ik weet nu dat het limoen- of citroencress moet zijn geweest)

En de muziek! Waarom merkten we niet eens dat het overging van een relaxt achtergrondmuziekje naar dansmuziek die niet zou misstaan in een gemiddelde Berlijnse club?

En er was een plastic taart met kaarsjes die ik uit moest blazen. Het hele restaurant keek. Ik was zo zenuwachtig dat het me niet in één keer lukte. Maar ach, ik heb nu toch weinig wensen meer. En er werd voor me geklapt en er zat een verrassing onder. Die doodshoofdjes op de taart, was dat een soort knipoog vanwege het burgerlijke ervan? Het extra dessert met ananas dat ik kreeg was geweldig. Mijn vriend kreeg ook een hapje.

Het chocolaatje bij de uitgang, voor thuis, zal ik voor altijd bewaren. Evenals de haar die ik vond op mijn tafeltje. Hij was vrij lang en precies jouw kleur.

Ik ben nogal van de tijd. Ik weet vaak goed in te schatten hoe lang dingen duren en hoe laat het is. Toen we naar buiten stapten, wist ik zeker dat het een uur of 3 was. Het was 5 uur. In het centrum van Sluis keek iedereen naar me. Ik denk dat ze konden zien dat we net van jouw restaurant kwamen, Sergio. Ik had namelijk een grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Die zit er nu, een dag later, nog steeds.

Behalve jou en je team, ben ik natuurlijk ook mijn vriend heel dankbaar. Hoe gaaf is het dat je op je dertigste verjaardag gaat eten bij één van de beste restaurants ter wereld? Mijn vriend wist dat hij me niet blijer kon maken dan met dit cadeau. Ik had hier nooit van durven dromen. Ik heb nooit gedacht dat ik zoiets mee zou maken. Ik kan hier de rest van mijn leven op teren.

Op de terugreis heb ik weer gehuild. Dit keer omdat het voorbij was. Mijn avondeten was de eierkoek die ik ‘s morgens had laten liggen. Het was goed zo.

Sergio, waarschijnlijk zul je dit nooit lezen, maar ik wilde je dit toch graag vertellen. Wat jij doet, is niet wat ik ambieer, maar het was ongelofelijk inspirerend. Bedankt!

Groetjes, Femke

Dit is ongeveer mijn beleving van 14 augustus 2011 tussen 12 en 5. Ik hoop dat jullie snappen dat je dit verhaal met een dikke knipoog moet lezen. Natuurlijk heb ik geen haar van Sergio mee naar huis genomen en natuurlijk zijn er belangrijkere zaken in het leven dan een fantastisch restaurant of een goede kok. Maar ik heb wel een geweldige middag gehad.

Tags: 30, Oud Sluis, Oud Sluis recensie, recensie, Sergio, Sergio Herman, verjaardag