posted by on Recepten, Vega, Zoet

8 comments

DSC_9132

Goede voornemens heb ik niet. En al helemaal niet over afvallen. Ik ben ooit zwaarder, maar nooit zwaar geweest. Mijn gewicht schommelt altijd een paar kilo en dat is geheel afhankelijk van de hoeveelheid koekjes die ik tot mij neem.

Het zal vast gemakkelijk praten zijn voor mij, juist omdat ik zo graag kook. Omdat ik bijna alleen verse producten gebruik, weet ik precies wat er in mijn eten gaat, waardoor ik zelf dus ook de hoeveelheid suikers, vetten en zout kan reguleren.

En ik compenseer. Altijd. Eten we een paar dagen buiten de deur of heel zwaar, dan eten we daarna een paar dagen soep of salade. Hebben we heftig geluncht, dan nemen we net zo gemakkelijk een boterham als avondeten. En sinds ik ontdekt heb dat er hele lekkere chocolade zoals deze bestaat, schop ik mezelf net iets vaker naar de sportschool.

Heb jij wel voornemens over afvallen of lijnen? Ook dan mag je van mij deze taart maken. Niet omdat hij zo ontzettend calorie-, vet- en suikerarm is, maar omdat aankomen en afvallen gaat over keuzes maken en niet over jezelf dingen ontnemen. En trouwens, ook met wat kilo’s erbij ben je prachtig.

Maak deze taart. Eet hem niet in je eentje op, maar deel uit, maak vrienden en collega’s blij. En eet ‘s avonds (en de volgende paar dagen ;-)) een salade in plaats van pasta of een volledige rijsttafel. Bijvoorbeeld deze of deze of deze. Dat is het helemaal waard. Want deze taart… tering, die is goed.

PS: Ik bedenk net dat ik wel een soort van voornemen heb. Er zijn namelijk nog een heleboel opdrachten die ik uit moet voeren vóór 14 augustus. En eentje daarvan is een zo calorie-arm mogelijke taart bedenken. Oei.

Karamel-notentaart

Dit recept is vertaald (en daarna aangepast) uit Bon Appétit magazine. Daarin werden pijnboompitten in plaats van amandelen gebruikt. Het maken van de taart kost wel wat (wacht)tijd, maar hij is het echt waard.

Voor de deegkorst:

  • 130 gram roomboter
  • 25 gram poedersuiker
  • flinke snuf zout
  • 1 eigeel
  • 200 gram bloem

Vulling:

  • 200 gram suiker
  • 60 ml water
  • 60 ml sinaasappelsap
  • 100 ml slagroom
  • 25 gram boter
  • 2 theelepels geraspte sinaasappelschil
  • 1 eetlepel honing
  • 1 theelepel vanille-aroma
  • flinke snuf zout
  • 250 gram geroosterde noten (ik gebruikte amandelen, cashewnoten en pecannoten)

Verder:

  • bakblik met een doorsnede van 24 cm
  • huishoudfolie
  • blindvulling (bonen/rijst)
  • kwastje
  • garde

Mix met een handmixer de boter, poedersuiker en het zout. Voeg de eidooier toe en mix tot alles goed gemengd en zacht is. Voeg nu ook de bloem toe, tot alles gaat binden. Strooi een beetje bloem op je werkvlak (keukenblad). Kneed het deeg hierop kort. Maak er een bol van die je plat slaat, tot een paar centimeter dik. Wikkel er huishoudfolie omheen en leg een kwartier in de vriezer (niet veel langer, want dan wordt het deeg moeilijker te verwerken).

Rol nu het deeg uit tot een diameter van 28 cm. Leg dit in het (onbeboterde) bakblik. Zorg ervoor dat het deeg goed langs alle randen zit. Prik met een vork gaatjes in de bodem en zet opnieuw in de vriezer. Dit keer een half uur.

Verwarm de oven voor op 175 graden (hete lucht). Leg een stuk bakpapier op de taartbodem en leg daarop je blindvulling. Bak in 20 minuten af in de oven. Laat buiten de oven afkoelen. Verwijder de blindvulling.

Roer de suiker en het water voor de vulling in een steelpan. Verwarm op laag vuur tot de suiker is opgenomen door het water. Zet het vuur nu halfhoog en laat de suiker koken. Als je je kwastje nat maakt, kun je de suiker van de zijkanten van de pan telkens naar beneden strijken. Schud af en toe licht met de pan. Na ongeveer 10 minuten heb je een karamel met een (amber) bruine kleur. Haal van het vuur af en voeg sinaasappelsap en slagroom toe. Let op, want de karamel is heet. Als je de rest toevoegt, kan de katamel hard worden. Klop dus met een garde goed door. Zet op laag vuur, blijf kloppen tot er geen klontjes meer in zitten en voeg ook de andere ingrediënten van de vulling toe. Als alles gemengd is, haal je de pan weer van het vuur af.

Schenk de vulling over de bodem en bak de taart in 22 minuten af. Houd de taart goed in de gaten en let erop dat de karamel niet over de vorm heen bubbelt.

Laat goed afkoelen voor het opdienen.

posted by on Anders, Reizen

6 comments

Tja, daar gaan we dan. Op radio, tv en internet komen allerlei jaaroverzichtjes van 2011 voorbij, dus ik doe er ook gewoon eentje. Wat was het weer een mooi, leerzaam en spannend jaar!

2011 bestond uit mooie reizen, het opzetten van Smaakmaakster, hard werken, koken, eten en genieten. Daarnaast speelde een mogelijke verhuizing (naar het buitenland?), een geboortegolf van schattige meisjes bij mijn vriendinnen en een verandering op het werk. Het was een roerig, geweldig jaar.

Ik hoop dat jullie ook een goed jaar hebben gehad. En of dat nu weg was of thuis, alleen of met geliefden of familie, ik hoop dat je genoten hebt! En was het geen leuk jaar voor je, dan vergeten we ‘m snel en dan maken we gewoon van 2012 iets geweldigs.

Een goed 2012 gewenst! Proost!

Mijn jaar in beeld.

Potver, ik heb een mooi leven.

Ik geef toe: deze foto’s geven een ietwat vertekend beeld. Van de momenten dat ik vloekend, zwetend en huilend achter de computer of in de keuken stond, zijn geen foto’s gemaakt. Maar goed, die momenten waren redelijk zeldzaam en verdring ik, want shit, als ik bovenstaande foto’s zie, dan weet ik dat ik een heel gelukkig mens mag zijn.

posted by on Recepten, Snel, Vega, Zoet

4 comments

Mijn zusje is vijf jaar jonger dan ik. De enige periode dat ik haar niet zo leuk vond, was toen ik puberde. Dan zat ik op mijn kamer met vriendinnen en dan kwam ze binnen, omdat ze er ook bij wilde zijn. Toen vond ik haar een bemoeïerig klein kind. Maar buiten die periode was ze altijd het leukste meisje dat ik ken.

Sinds haar zeventiende woonde ze in Maastricht, Utrecht, Barcelona en Amsterdam. Al die tijd spraken we elkaar bijna dagelijks. Dat vinden we eigenlijk iets voor hele kleffe mensen. Maar zo zien wij onszelf absoluut niet. Het is ook niet zo dat we elkaar per se moeten bellen. We kunnen ook echt wel langer zonder elkaar, bijvoorbeeld als we op vakantie zijn.

Mijn zus en ik zijn best heel verschillend. Ik probeer altijd gestructureerd te zijn, ben een echte planner. Zij is meer van ‘we zien het wel’. En ja, dat botst dan dus wel eens.

We spreken elkaar ook echt niet over alles, maar vooral over niks. Ze is de enige die ik om 8 uur ‘s morgens kan bellen, niet omdat ik echt iets te vertellen heb, maar omdat ik me verveel en wil weten wat zij doet. Urenlang kletsten we vroeger op MSN: we deden dan allebei ons ding en ondertussen gaven we via de chat commentaar op tv-programma’s die we keken, dingen die we aten en vertelden we wat we die dag gedaan hadden. Het was een soort online samenwonen.

Ze is nu volwassener. En ze heeft lenzen.

Tegenwoordig woont mijn zusje in Haarlem. Dat is dichterbij dan Barcelona en minstens even leuk als de andere steden waar ze woonde. Deze week gaan we een paar dagen naar haar (hun) huis. Zij werken, wij ontspannen en zolang we de gordijnen iedere dag opendoen en de vloer niet bezaaid is met lege blikken bier en flessen wijn als zij terugkomen van hun werk, mogen wij ons gang gaan. Dat lijkt me een haalbare afspraak. Er is genoeg te doen en te zien in deze heerlijke stad, maar ik verheug me het meeste op de avonden dat we samen koken.

Want met mijn zus deel ik mijn passie voor lekker en goed eten. En zij is de enige met wie ik zo gemakkelijk in de keuken kan werken. Ik vind anderen vaak onhandig of sloom bij het koken, maar mijn zusje niet. Wij hebben aan een half woord genoeg, lezen recepten op dezelfde manier en weten de taken goed te verdelen. We werken snel, heel snel, soms een beetje té snel, waardoor we dingen vergeten, over zaken heen lezen en foutjes maken. Maar ach, gezellig is het wel.

Dat verdelen van de taken gaat tegenwoordig trouwens beter dan vroeger. Want vroeger, toen mocht mijn zus van mij alleen het bakblik invetten. Ik was nu eenmaal de oudste (en blijkbaar de meest bazige). Haar basiskennis (hotelschool, bijbaan bij een slager) is ondertussen veel beter dan die van mij, dus ik kan nog wat van haar op te steken.

We weten al een beetje wat we de komende dagen koken. Er staat een tas klaar met een bevroren haas voor uitdaging 18. Ze gaat me leren hoe ik rollades moet knopen. En alle goede flessen drank die we elkaar dit jaar cadeau gaven gaan mee, om nu leeg te drinken.

Ooit hadden we het idee om samen een nachtbakker op te zetten. Eentje waar je terecht kon na het stappen, voor de dronken trek, zeg maar. En we hebben het al zo vaak gehad over het opzetten van een klein restaurantje of lunchzaak, de menukaart zit al in ons hoofd.

Maar het gaat ‘m niet worden. Want zij komt niet hierheen en ik ga niet daarheen. Dus komende week gaan we maar gewoon genieten. Van samen eten, koken en zussen zijn.

Als een geoliede machine werken mijn zus en ik in onze mini-keuken. Zoals je kunt zien, mag ze inmiddels meer dan het bakblik invetten. Dat ding in mijn shirt is inderdaad het prijskaartje.

Cranberryclafoutis

Dit recept is belachelijk goed. Ik combineerde wat ideeën van internet (oa Epicurious) en dit kwam er uit. Toen de clafoutis een klein beetje afgekoeld was, dacht ik: ik neem alvast een hapje. Uiteindelijk at ik een kwart op… Ik vond hem later minder lekker, dus ik zou hem zo vers mogelijk eten en hem dus niet langer dan een paar uur van tevoren klaar maken.

  • 150 gram gedroogde cranberry’s
  • 2 eetlepels cognac
  • 200 ml Port
  • halve theelepel kaneel
  • 75 gram suiker
  • 3 eieren
  • 100 gram bloem
  • 250 ml melk
  • 2 eetlepels gesmolten boter
  • flinke snuf zout

Verder:

  • garde (of handmixer)
  • boter om in te vetten
  • quicheschaal met een diameter van ongeveer 24 cm

Verwarm de oven voor op 180 graden (hete lucht). Breng in een steelpan de port, cranberry’s en cognac met de de kaneel aan de kook. Laat op laag vuur doorsudderen. Let er op dat de cranberry’s niet aanbranden. Zet het vuur uit wanneer al het vocht opgenomen is door de cranberry’s.

Klop ondertussen de eieren met de suiker, tot het mengsel luchtig en lichter van kleur is. Voeg de bloem, melk, gesmolten boter en het zout toe en mix goed, tot er geen klontjes meer in zitten.

Vet een quicheschaal in met boter. Verdeel de cranberry’s over de bodem en schenk het melk-eierenmengsel hier overheen. Bak in 30 minuten af. Serveer warm met een beetje poedersuiker.

Zelf ingevet: een basistechniek die ik van haar af heb gekeken. Ze zal trots op me zijn.

posted by on Bijgerecht, Gezond, Lunch, Recepten

2 comments

We aten en dronken goed, we hadden de dagen niet te vol gepland, ik heb niet teveel gestrest. Voor het eerst in mijn leven bereidde ik een kalkoen: gekruid, met vulling en met jus. Hij lukte heel erg goed. Vrienden maakten geweldige voorgerechten en taarten en familie sloofde zich uit om heerlijke gerechten te maken.

We deden spelletjes, ik vervloekte de categorie ‘liplezen’ bij Party & Co, want wie heeft ooit bedacht dat het raden van de lipgelezen zin Heerlijk, helder Heineken leuk en überhaupt mogelijk is? En hebben jullie ooit het begrip harakiri moeten tekenen voor iemand? En ik won bijna met Monopoly, maar dus net niet helemaal, alleen maar omdat ik iedere ronde op het Velperplein mét hotel kwam.

Ook kocht ik voor mijzelf een kerstcadeau: een schaal waar de kalkoen precies in paste (en waar ik de rest van mijn leven mee moet doen). De sfeer in ons huis werd bepaald door de enige, echte kerstplant. “Goh, dat is wel een hele goedkope oplossing,” aldus de buurman. Tja, die schaal moest ergens van betaald worden.

Compenseren dus…

Van de restjes kalkoen maakt ik een salade voor op brood. En ook de hoeveelheid snert die ik bereidde was groot genoeg om meerdere mensen mee te verblijden. En dus gingen er bakjes naar familieleden. En die bakjes werden met gepast enthousiasme in ontvangst genomen: “Denk je dat ik nog niet genoeg eten in huis heb?”.

En ineens bedacht ik dat het een goed idee was om op eerste kerstdag de koel- vrieskast schoon te maken! Met een geduld van niks (dat doe ik even in tien minuutjes), zat ik dus als een dolle ijs te krabben en begreep ik even niet meer hoe die plaatjes van de koelkast er ook alweer goed in gingen. Ik was er een uur mee bezig. Na de koelkast waren de keukenkastjes aan de beurt en vervolgens werden ramen gezeemd en werd er gestofzuigd en gedweild en draaiden we toch nog maar een wasje.

Al die spullen rechts staan standaard in de koelkast. Dat is handig. Vooral als je de koelkast schoon wil maken.

Oh, ik maakte een taart waarvan ik recept nog een keer ga geven, want hij was goddelijk lekker. En ik sliep voor het eerst sinds lange tijd uit. Tot kwart voor 10. Jeeh!

Inderdaad. De achtergrond van mijn telefoon bevat geen klef plaatje van (mij en) mijn vriend, maar een eetfoto. Of had je dat nog helemaal niet gezien, omdat je alleen maar naar de linker foto keek?

Ze zijn weer voorbij, we hebben het gehad, het was gezellig, het was leuk. En toch gaan we volgend jaar maar gewoon weer op vakantie. Niet omdat we onze vrienden en familie niet willen zien. Of omdat we geen zin hebben om te koken of omdat we de huiskamer niet kerstig willen maken. Nee, omdat ik op vakantie niets kan met een plots opkomende schoonmaakwoede.

Salade van (restjes) kalkoen

Deze salade is een variatie op de tonijnsalade die ik eerder op de site zette. Ik gebruikte restjes die ik in huis had en dat combineerde geweldig. Je kunt dit nog een paar dagen in de koelkast bewaren en op brood (een hele dikke laag) eten.

  • restjes van een kalkoen (in reepjes geplukt)
  • 2 stengels bleekselderij, schoongespoeld
  • halve winterwortel. geschild
  • halve rode ui, grof gehakt
  • 2 eetlepels peterselie
  • handvol (kastanje)champignons
  • klontje boter
  • 2 eetlepels mayonaise
  • peper en zout
  • sap van een halve limoen

Hak de bleekselderij. winterwortel, ui en peterselie fijn in een keukenmachine. Doe over in een grote schaal. Bak de champignons in een paar minuten in een klontje boter. Roer de champignons en de kalkoen door het groentemengsel. Voeg mayonaise, peper en zout naar smaak en de limoensap toe.

posted by on Bijgerecht, Gezond, Recepten, Snel, Vega

2 comments

Turkey
Zo zou die kunnen worden, of toch niet? (bron foto)

Gisteren dacht ik helemaal klaar te zijn met de kerstboodschappen. Na een half uurtje in de stad had ik echt al mijn drank, groenten en ander eetgenot in huis gehaald voor de komende paar dagen. Alleen de kalkoen moest ik zaterdagmorgen nog ophalen.

Ik juichte iets te vroeg. Want toen ik alle boodschappen had opgeborgen, ging ik weer achter mijn laptop zitten. Om filmpjes te bekijken over het bereiden van een kalkoen. En dat waren er een hoop. En daardoor zit ik nu ineens met 100.000 dilemma’s: ga ik hem vullen of niet, stop ik hem eerst nog een paar dagen in een bouillon, moet ik er een jus bij maken, welke vulling ga ik gebruiken, welke kruiden stop ik onder het vel, is een kalkoen van 4 kilo wel groot genoeg, ga ik hem eerst nog pekelen?

Ik werd er helemaal moedeloos van. Want er zijn echt honderden recepten te vinden en allemaal lijken ze wel oké en lekker. Ik heb de poelier toch maar gebeld. Om te zeggen dat ik er vandaag om kom in plaats van morgen. Zodat hij eerst nog een dag in het zout in de koelkast kan staan. En dan ga ik zaterdag toch nog maar even naar de markt om kruiden en ander vulmateriaal. Of toch niet? Verdorie, ik dacht dat ik het voor elkaar had. Maar nu heb ik toch een beetje kerststress.

Wat ik al wel zeker weet is welk bijgerecht ik maak. Er staat al een versie van dit recept op de site, maar toch wil ik hem jullie niet onthouden. Doordat je eindeloos kunt variëren met de ingrediënten, is dit het ideale kerstrecept. Want stel dat één van de ingrediënten niet meer verkrijgbaar is, dan koop je gewoon iets anders. Is er geen pompoen, dan neem je wortel, is er geen meiraap, dan laat je die weg. Is er geen gewone vastkokende aardappel, dan ga je voor een zoete, etc.

Fijne dagen allemaal!

Ovenschotel van verschillende groenten

Als bijgerecht voor 4 personen

  • 100 ml slagroom
  • 100 ml melk
  • takje rozemarijn
  • peper en zout
  • kleine pompoen
  • grote vastkokende aardappel
  • meiraap
  • pastinaak
  • boter om in  te vetten
  • 50 gram Parmezaanse of andere geraspte kaas

Handig:

  • platte, grote ovenschaal
  • mandoline

Verwarm de oven voor op 200 graden. Verwarm in een pannetje de slagroom en de melk met de rozemarijn. Zet na 5 minuten het vuur af en ga nu de groenten wassen en snijden. Snijd de schil van alle groenten en snijd alles in hele dunne plakjes (met een mandoline, als je die hebt) van 1 tot 2 mm dik.

Beboter een ovenschaal. Leg hierin de plakjes groenten, trapsgewijs. Wissel de verschillende kleuren af. Probeer de laag groenten niet hoger dan 2,5 cm te maken, omdat anders de roomlaag alleen onderin de schaal zit, waardoor de bovenste laag groenten niet goed gaart.

Verwijder de rozemarijn uit het roommengsel. Snijd eventueel een paar ‘naaldjes’ fijn en voeg opnieuw toe aan de room. Voeg zout en peper naar smaak toe. Roer de kaas door de room. Schenk het roommengsel over de groenten. Zet 20 minuten in de oven. Houd goed in de gaten dat de bovenkant niet verbrandt, leg er aluminiumfolie op en bak nog 10 minuten.

posted by on Gezond, Hoofdgerecht, Lunch, Recepten, Snel, Vega

2 comments

AC
De mannen van American chopper, met helemaal links de barmhartige senior. (bron foto)

Bij de meeste sportscholen heb je een eigen schermpje op je cardio-apparaat. Daardoor kun je zelf kiezen welk programma je kijkt en welke muziek je luistert. Ik zie mezelf al sporten tijdens allerlei goede kookprogramma’s of 3 op Reis. Dat zou de lichamelijke inspanning een stuk aangenamer maken. Maar helaas, mijn sportschool heeft niet van die moderne apparaten.

Bij mijn sportschool hangen vier televisies aan de muur die er uitzien alsof ze eind jaren 80 zijn aangeschaft. Twee van die tv’s staan aan. De anderen zijn kapot of verbruiken teveel stroom. Ze doen het in ieder geval niet. Op de twee die wel werken zijn standaard Animal Planet en Discovery Channel te zien. Hierdoor ben ik iedere week veroordeeld tot het kijken naar zielige huisdieren die gered worden door de Animal Cops of stoere mannen die motors pimpen en daarnaast de hele tijd ruzie met elkaar maken over niks. Het is kiezen tussen twee kwaden.

Ik ben geen hele grote dierenvriend. Dat wijt ik aan mijn opvoeding: huisdieren kwamen er bij ons niet in, want mijn ouders hadden heel goed in de gaten dat we na een maand geen zin meer zouden hebben in uitlaten, hokjes verschonen of voeden. Ik heb dus gewoon nooit geleerd hoe het is om een dier lief te hebben (behalve dan natuurlijk bij mijn goudvis Patrick, vernoemd naar Patrick Kluivert, de lekkerste voetballer van 2004, vond ik, deze goudvis leefde voor mijn gevoel héél lang). Maar goed, die verwaarloosde dieren die de heldhaftige dierenpolitie redt bij Animal Planet, hadden dus net zo goed mijn dieren kunnen zijn.

Nee, dan American Chopper, mijn andere keuze. Hierin maakt een stel bikers motoren voor patsers met teveel geld. Die motoren worden dan spectaculair gepresenteerd, bijvoorbeeld hangend aan een helikopter in Las Vegas. Voorafgaand aan die presentatie wordt er eerst weken gesleuteld aan die motoren, waarbij vader en een zoon (senior en junior) steevast ruzie met elkaar krijgen. Laatst zette vader zijn zoon uit het bedrijf, maar even later mocht hij, na een goed gesprek, toch weer terugkomen. Gelukkig wordt ook de zachte kant van deze mannen getoond: een randjongere kwam onder de hoedde van senior. Hij zou gaan werken bij de de motorpimpers op voorwaarde dat hij zou stoppen met zijn drank- en druggebruik. Hoe het nu met hem gaat is onduidelijk. Ik vermoed dat de aan coke verslaafde jongen geloosd is. Maar dan wel pas nadat heel de wereld heeft gezien dat senior vroeger ook een rough time heeft gehad en daar het nog steeds weleens moeilijk mee heeft. Erg verterend allemaal.

En dus vermaak ik me tijdens het lopen, droogschaatsen of fietsen meestal maar met voor me uit staren, op de klok kijken of ik al mag stoppen met sporten en het bestuderen van andere mensen die zich in het zweet werken.

Gisteren besloot ik dat het tijd was voor iets nuttigs. Ik nam pen en papier mee en op de loopband dacht ik na over het menu voor de kerstdagen. Met een snelheid van 4,5 km per uur en een klein hellinkje van 5%, was dat best te doen. En toen ik klaar was met mijn boodschappenlijst, had ik toch mooi 500 calorieën verbrand. En dat is toch ongeveer wel 2 bakjes snert, een stuk kalkoen of een avond fonduen waard. Een half kerstmaal is dus al verbrand. Of nee, dat werkt vast niet zo.

Linzen met pompoen, champignons en walnoten
Vóór kerst probeer ik het een beetje licht en simpel te houden. Daar past deze maaltijd heel goed bij. Het is gezond, heeft veel warme, aardse smaken.

Voor 2 personen:

  • 2 eetlepels olijfolie
  • 300 gram pompoen, in blokjes van ongeveer 1,5 cm
  • 100 gram wortel, heel klein gesneden
  • halve rode ui, grof gesnipperd
  • 50 gram kastanjechampignons, klein gesneden
  • halve theelepel komijn
  • 400 gram linzen (ik gebruikte linzen uit blik, 265 gram na uitlekken)
  • 40 gram walnoten, grof gehakt
  • 2 eetlepels peterselie

Verwarm de olijfolie in een grote koekenpan. Bak hierin de pompoen in een minuut of 5 tot hij iets zachter is. Voeg de wortel, de champignons, komijn en de ui toe en bak nog 2 minuten. Voeg de linzen toe, warm in een paar minuten goed door. Serveer warm en bestrooi met de peterselie en walnoten.

Mijn eigen #BM

dec
2011
18

posted by on Hoofdgerecht, Recepten, Snel, Uitdaging 30, Vega

8 comments

Gisteravond was in Amsterdam de UndergroundBoerenKerstNachtMarkt. Een paar weken geleden kwam er voor het eerst iets over voorbij op Twitter. In geheimzinnige taal, want dat underground betekent dus dat het een beetje stiekem en heel spannend is. Toen ik hoorde dat het op deze kerstmarkt vooral zou draaien om de niet-commerciële thuisproducent én toen ik zag dat AL mijn blog- en twittervrienden hierheen zouden gaan, dacht ik: daar MOET ik bij zijn. En dus riep ik vol enthousiasme dat ik er ook zou zijn, op die mega geheimzinnige locatie in de hoofdstad, die pas gisteren, ook weer via Twitter (#UBKNM), bekend werd gemaakt.

Eigenlijk wist ik wel dat de UBKNM helemaal niet meer in mijn agenda paste. Omdat ik deze week ook al drie avonden extra moest werken, omdat ik vrijdag een pittig feestje had en omdat ook de komende week weer druk wordt. Maar ik wilde zo graag al die lekkere dingen zoals eggnogijs, jelly’s, punch en pasteitjes proeven en ik wilde ook zo graag mijn medebloggers ontmoeten. En dus deed het wel een beetje pijn toen ik gisterenmorgen besloot dat een ritje naar Amsterdam op een zeer brakke dag, in een druk weekend en tussen twee drukke werkweken geen goed idee was…

Ik zocht een vervangende activiteit in de buurt. Omdat ik ondanks mijn brakheid toch wel goed wilde eten of koken, maar dan dus zonder 4 uur autorijden. Het werd de voltooiing van uitdaging 22: een volledig Zeeuwse vegetarische maaltijd bereiden. Een opdracht die collega Rob me gaf, eentje waar ik weer een heleboel van kon leren. In de buurt zijn namelijk zoveel mooie producten te vinden: groente, zuivel, fruit, meel, kaas, vlees. En het is allemaal te halen bij de ‘thuis’producerende boer, kweker, slager of molenaar.

Na een anti-katerontbijt bij de Surinaamse broodjeskar volgde een bezoek aan Walcheren.  Op aanraden van Nell bezocht ik ‘t Hof Welgelegen. In de buurt daarvan ligt ook Kaasboerderij Schellach waar ik nooit geweest was. Bij beide zaken werkten lieve mensen die me graag meer uitleg gaven over de producten en de herkomst daarvan. Ik kocht een heleboel ingrediënten waar een maaltijd van te maken was: Zeeuwse bloem, boter, hangop, seizoensgroentes zoals kool, pastinaak en pompoen, honing, appelsap, wijn, appels, jam, eieren, brood, kaas en crackers.

Ik maakte een stamppot met groene (savooi)kool en geitenkaas en een toetje van flensjes met hangop en Zeeuwse bramenjam. Met de groentes die over zijn, maak ik vandaag een ovenschotel. Mijn eigen UBKNM was dus niet heel nachtelijk. Er was ook geen kerstsfeer bij de bezochte winkels. En het was dus ook niet heel underground, spannend, geheim of stiekem. Maar wel heel leerzaam en rustgevend. En jeeh, er is weer een uitdaging van de lijst weggestreept!

Op Twitter kwamen gisteravond en vanmorgen een hoop enthousiaste tweets voorbij over hoe leuk #UBKNM was. Super om te zien dat iedereen het zo naar zijn zin heeft gehad! De volgende keer roep ik niet meer gelijk heel enthousiast dat ik er bij ga zijn. Dan word niet de locatie, maar mijn komst de verrassing van de dag. Dan houd ik het spannend tot het laatste moment. Heel underground van me, toch?!

Stamppot van groene kool met geitenkaas

Ik gebruikte geitenkaas met fenegriek. De fenegriek gaf dit gerecht veel smaak. Gebruik je dus geitenkaas zonder toevoegingen, dan raad ik je aan om wat kruiden of specerijen te gebruiken. Ik denk dat de toevoeging van (hazel)noten ook wat extra’s zou geven. Ik gebruikte ze niet, omdat dat nu eenmaal niet bij de opdracht paste: ik had geen Zeeuwse hazelnoten in huis…

Voor 2 personen:

  • 600 gram kruimige aardappels, geschild en in kwarten gesneden
  • 2 eetlepels boter
  • halve ui, gesnipperd
  • kleine groene (savooi) kool, in reepjes
  • 50 gram harde geitenkaas met fenegriek, in kleine blokjes
  • peper en zout
  • 2 eetlepels melk of slagroom

Kook de aardappels in ongeveer 20 minuten gaar. Verwarm ondertussen de boter in een koekenpan en fruit de ui in ongeveer 4 minuten. Voeg de kool toe en bak nog 5 minuten mee. Giet de aardappels af, maar bewaar het kookvocht. Voeg de geitenkaas, peper en zout naar smaak en de melk of slagroom aan de aardappels toe en stamp dit door elkaar. Om er nog meer puree van te maken, kun je wat kookvocht toevoegen. Voeg ook de kool toe en schep goed door elkaar.

posted by on Recepten, Vega, Zoet

7 comments

Joyce van blog The Fat Judge host deze maand het foodblogevent. Als host bedacht zij dus ook het thema van de inzendingen. Omdat december de maand is van geven en ontvangen, bedacht ze dat dat dit keer ‘Culinaire cadeautjes’ moest worden.

Nu heb ik deze maand al een hele hoop (culinaire) cadeautjes mogen ontvangen. Van de Sint kreeg ik Weg van Wijn van Onno Kleyn, verpakt in een IPhone met daarop een heuse Smaakmaakster-app. Afgelopen vrijdag kreeg ik, omdat ik meedeed met een food-swap zelf ook een heel leuk pakje met iets lekkers, daarnaast kreeg ik van mijn vriend een ticket naar New York, van Delicious. magazine het ontbrekende nummer naar aanleiding mijn blogartikel over hen, van mijn schoonouders een weekendje weg met de schoonfamilie én als klap op de vuurpijl kreeg ik van het plaatselijke politiekorps een bon van 46 euro vanwege fietsen zonder licht. We hebben nog maar twee decemberweken gehad en ik ben nu al enorm verwend!

Natuurlijk had ik ook een hoop te geven: ik schreef dus al over de food-swap, waarbij ik lekkere, gezonde, houdbare muesli aan een onbekende gaf. En mijn vriendje kreeg in zijn schoen een hele mooie grijze muts, zodat hij niet meer de hele winter, net als de vorige twee jaren, zegt dat hij ‘nu toch echt een muts moet kopen’. Helemaal in de trend van het foodblogevent van deze maand bedacht ik wat ik nog meer te geven had. Mijn kledingkast werd uitgemest en er ging een zak vol naar het Leger des Heils en de uitgebloeide hortensia’s uit de vensterbank staan klaar voor mijn moeders tuin. Oh, en ik gaf mezelf een zakje Neuhauschocolade… Ik geef toe, de balans tussen gegeven en ontvangen is nog een beetje scheef.

En dus werd het tijd voor nog meer goede daden. Een half jaar geleden hielp ik een vriendin met de planning van een weekend Kopenhagen voor haar en haar gezin. Als bedankje kreeg ik bij terugkomst uit de Deense hoofdstad een potje met daarin een donkerrode jamachtige substantie. Van de ingrediëntenlijst kon ik maken: suiker, cognac, water en een soort bessen. Het leek me uitermate geschikt om scones mee te maken. En zo geschiedde. Door meer boter dan normaal te gebruiken, krijgen ze meer smaak en blijven ze iets langer zacht, waardoor ze ook leuk zijn als cadeautje. En dus kreeg mijn vriendin haar Deense verrassing vandaag deels weer terug, in de vorm van deze appelbessenscones. Uiteraard proefde ik er zelf ook eentje. Ik vond ‘m heerlijk zoet, niet te droog of te kruimig, wat ik wel een beetje verwachtte van scones.

(Appelbessen)scones
Geïnspireerd door een recept van Joy the Baker

Voor 6 stuks:

  • 200 gram bloem
  • 40 gram bruine basterdsuiker
  • 1,5 theelepel bakpoeder
  • Snuf zout
  • 100 gram ongezouten roomboter
  • klein ei
  • 75 ml slagroom
  • 2 eetlepels appelbessencompote of andere (verse) vruchten

Om te bestrijken:

  • 2 eetlepels slagroom
  • 2 eetlepels kristalsuiker

Verwarm de oven voor op 200 graden (hete lucht). Meng bloem, suiker, bakpoeder en zout in een grote kom. Snijd de boter in kleine blokjes en mix dit kort door het bloemmengsel. Er mogen klontjes in blijven zitten. Meng de slagroom en het ei. Doe dit samen met de bessen bij de andere ingrediënten en meng nog even kort. Bestrooi je keukenblad met een beetje bloem. Maak van de mix een plak van ongeveer 2 cm dik. Snijd rondjes van ongeveer 6 cm uit met een glas of steker (ik gebruik hiervoor een stukje pvc-buis). Leg de scones op een bakplaat met bakpapier. Bestrijk ze met een klein beetje room en bestrooi met kristalsuiker. Bak in ongeveer 15 minuten af in de oven. Laat afkoelen in een theedoek.

posted by on Recepten, Snel, Vega, Zoet

4 comments

Als ik interviews met koks of culinair bloggers mag geloven, zijn de meeste mensen die ‘iets met eten doen’ geïnspireerd door één van hun grootouders, hun vader, maar toch meestal door hun moeder. Bij mij ligt dat iets anders.

Mijn moeder, hoe lief ook, heeft niks met koken. Zij verwondert zich er nog steeds over dat mijn zus en ik (en tegenwoordig ook mijn broer) met zoveel plezier in de keuken staan en daar de meest bijzondere dingen klaarmaken. Thuis at ik aardappels, vlees, groente en soms iets spannends zoals spaghetti of een vlaflip. Qua kruiden en specerijen kwamen we niet verder dan peper, zout en wellicht wat kerrie. Mijn vader kwam na een reis nog weleens terug met een culinair idee met paksoi of iets anders wat we niet kenden, maar wij (twee pubers en een bijna-puber!) waren daar niet echt voor te porren.

Ik vermoed dat we geen dankbare eters waren. Ik rook aan dingen en als de geur me niet beviel, at ik het niet. Ik herinner me komkommers die nog in mijn mond zaten omdat ik ze niet door wilde slikken, terwijl ik al bezig was met mijn toetje, yoghurt. En het meest vieze vond ik stamppot andijvie, waarvan mijn moeder dan de provincie Zeeland op mijn bord namaakte, zodat ik het toch opat. Eilandje voor eilandje, voor eilandje, voor eilandje.

Dus ja, mijn ouders zijn geen culinaire wonders, maar ik werd ook pas laat een dankbare eter. Vanaf mijn achttiende ging ik koken uit kookboeken, reisde ik meer, ontdekte ik andere smaken en merkte ik hoeveel voldoening koken voor anderen me gaf.

Vandaag bestaat delicious. (waarom eigenlijk die punt achter de naam?) magazine exact 5 jaar. In mijn kast staan alle nummers, behalve die van september 2008. Vermoedelijk is die uitgeleend en nooit meer teruggegeven, omdat er een onmogelijk lekker recept in staat.

Door delicious. leerde ik welke gouden smaakcombinaties er zijn, ken ik de kookkunsten van de dames van Bismilla Arabia, heb ik genoten van de avonturen van Sylvia Witteman in de VS, kookte ik de makkelijke recepten voor doordeweeks, ontstond er een lijst van restaurants waar ik naartoe wilde en wist ik welk kookgerei ik móest hebben. Bijna ieder recept dat ik uit Delicious. maakte was een succes. De omschrijvingen zijn zo helder en bondig, dat je eigenlijk weinig fouten kunt maken.

Inmiddels kies ik steeds meer mijn eigen weg, laat ik me inspireren, maar neem ik niet meer klakkeloos over. Ik ben creatiever, ga vaker voor mijn eigen ideeën. Maar toch ben ik weer blij als delicious. in de brievenbus ligt. Want delicious. is de afgelopen vijf jaar eigenlijk een beetje mijn culinair opvoeder geweest.

Hopelijk blijft dit magazine nog lang bestaan. Om mij en anderen te inspireren, te verleiden en op te voeden.

Gefeliciteerd!

Chocoladepudding

Dit is een nagerecht dat ik ontzettend vaak gemaakt heb. Het komt uit de Delicious. van november 2007. Het is een ongelofelijk simpel recept en te maken met ingrediënten die ik altijd in huis heb.

Voor 3 (of 4 kleinere) puddinkjes:

  • 100 gram boter
  • 150 gram pure chocolade
  • 30 gram fijne kristalsuiker
  • 1 ei
  • 1 eidooier
  • eetlepel gehakte amandelen of amandelschaafsel

Verwarm de oven voor op 180 graden (hete lucht). Smelt de chocolade met de boter au-bain-marie. Laat licht afkoelen.

Vet de schaaltjes in met wat boter. Klop de ei, eidooier en de suiker tot het licht en dik is. Spatel de chocolade erdoor. Schenk in de schaaltjes. Zet vijf minuten in de oven. Strooi nu de amandelen erover en zet nog 5-7 minuten in de oven. Laat een beetje afkoelen. Ook lekker met een bolletje ijs.

posted by on Reizen

1 comment

I’m leaving in May (eigenlijk eind april, maar dat klinkt niet)
I want to be a part of it
New York, New York…

Mijn passie voor eten combineer ik graag met de reizen die we maken. Het lijkt redelijk obsessief, maar ik geniet er echt van: maanden van tevoren lees ik alles over de restaurants, markten en barretjes in de buurt van de plek die we bezoeken. Ik combineer recensies van internet en tijdschriften. Ik doorzoek Yelp, Tripadvisor, Time Out en Open Table. Ik neem contact op met kennissen uit het verleden, locals die misschien wel weten wat er speelt in hun stad. Ik maak een lijst met daarop tien keer meer restaurants dan we ooit kunnen bezoeken. En tegen de tijd dat we op vakantie gaan moet die lijst verkort zijn tot evenveel restaurants als reisdagen. Of nog iets minder, om toch niet te hard te hoeven hollen. Zodat we ook gewoon spontaan een restaurant binnen kunnen lopen zitten en het over ons heen laten komen (en als mijn vriend dan naar de wc is, check ik stiekem op internet wat anderen over dat restaurant of die bar zeggen).

Mijn missie voor de komende maanden is dus een lijst maken van de beste plekken van New York. Natuurlijk moet ik dé New Yorkse cheesecake gaan proeven, als inspiratie voor uitdaging nummer 21. En ik wil een pastrami sandwich eten en in China town is ook een hoop lekkers te krijgen, oh en goed Vietnamees, én, én, én…

In 2007 was ik al een paar dagen in New York. Zonder dat ik er ooit geweest was, herkende ik ontzettend veel. Het voelt alsof je constant in een filmset rondloopt, gehaast, druk, maar ook met goede restaurants en relaxte wijkjes buiten het toeristengebied. Eind april mag ik dus weer. Via airbnb vonden we een fijn appartement in Ditmas Park (Brooklyn). Na een dag het internet doorzoeken is het aantal restaurants op de long list al ongeveer honderd… En ach ja, al bezoeken we er twee, of één of, in het ergste geval, nul. Een gave reis wordt het toch wel.

Woehoe, ik heb er zin in!

River Café (rechts), mijn huidige nummer 1 op de lijst (bron foto)