‘Zoet’ wit goud

dec
2011
04

posted by on Bijgerecht, Recepten, Snel, Vega, Zoet

No comments

DSC_9028

Gisteren zag ik op de markt iets wat ik nooit eerder gezien had: een vrucht met het uiterlijk van een grapefruit, met hetzelfde formaat, dezelfde structuur en hardheid. Alleen dan groen. De vrouw bij de kraam vertelde dat hij minder bitter en zoeter dan de grapefruit zou zijn. De naam: sweetie.

Ik kon me niet voorstellen dat ‘sweetie’ een echte naam was, het leek me een goedkope marketingtruc. Je kruist iets wat mensen vaak als té bitter ervaren, maakt het zoeter en verkoopt het dan als ‘sweetie’. Een kleine zoekopdracht op internet leverde op dat de sweetie ook wel oroblanco (wit goud) heet. Tja. Verschillende strandappartementjes in Spanje hebben dezelfde naam.

De sweetie is een kruising tussen een witte grapefruit en de pomelo. Bij het pellen ontdekte ik dat de schil ontzettend dik was. Je houdt dus ongeveer de helft van de vrucht over. De witte vliesjes van onder de schil gingen er wat lastig af en dus proefde ik een partje mét vliesjes…

Niet bitter? Euhm, héél bitter.

Maar dat was dus mét wat vliesjes. Ik besloot de sweeties zo te snijden dat de schil er in ieder geval helemaal af zou zijn. Geïnspireerd door een recept van Donna Hay (na mijn adoratie van Sergio is nu DH mijn nieuwe slachtoffer), maakte ik er een jammetje van met een gewone grapefruit, een berg suiker en kaneel. Daardoor was de bitterheid eraf.

Ik maakte daarbij een kokoscake in broodvorm. Ideaal, want bij de lunch noemde ik het kokosbrood en na de lunch aten we hem als cake bij de thee. Mijn gasten pikten het.

Het is maar net hoe je iets verkoopt.

Grapefruitjam

  • 2 grapefruits (of één grapefruit en één sweetie)
  • 100 gram suiker
  • 1 kaneelstokje
  • 50 ml water

Snijd de grapefruits zo dat alle vliesjes en de schil eraf zijn en je alleen vruchtvlees overhoudt. Snijd dit in kleine stukjes. Breng in een steelpannetje de grapefruit, suiker en het water aan de kook met het kaneelstokje. Laat nog 20 minuten op laag vuur staan. Verwijder het kaneelstokje. Serveer met brood of cake.

posted by on Lunch, Recepten, Snel, Vega

5 comments

Karin van Koken met Karin maakt zich hard voor de anti-pakjesavond. Met een ludieke verwijzing naar Sinterklaas’ pakjesavond wil ze anderen ervan bewust maken dat je veel gezonder kookt als je geen zakjes en pakjes (en de daarbij horende toevoegingen) gebruikt. Nu ben ik daar natuurlijk helemaal voor. Het enige ‘pakje’ dat je op mijn site bent tegengekomen is een blikje tonijn of een pak tomaten. Ik probeer echt zo weinig mogelijk producten te gebruiken zonder E-nummers, rare zoetstoffen of andere onduidelijke ingrediënten.

Voor mijn site probeer ik allerlei nieuwe dingen, dus toen ik laatst berichtje voorbij zag komen over een food swap, dacht ik: I’m in! Het idee van een food swap is dat je met (on)bekenden iets eetbaars uitwisselt. Het is een beetje vergelijkbaar met een potluck, waarbij je mensen ontmoet, je eigen eten meebrengt en opeet. Bij een food swap eet je dus niet gelijk alles op, maar wissel (swap) je dat eten (food) dus uit.

Inge van De Bakparade organiseert de Sinterklaas- en kerstversie van de food swap. Ik zou niemand ontmoeten, maar ik moest een pakketje opsturen. Ik kreeg een mail met de naam- en adresgegevens van de ontvanger en vandaag moest mijn pakketje op de post. Het pakketje moest drie items bevatten: iets eetbaars (zelfgemaakt), iets eetbaars (gekocht) en een item voor in de keuken (gekocht of gemaakt).

Wat ik moest kopen wist ik al snel: het meest schattige koekjesschepje ooit en de chocolade van Lindt (ja, mét toevoegingen) die me op mijn dertigste ineens aan een chocoladeverslaving (en een paar kilo’s extra) hielp. Alleen het zelfgemaakte eetbare product kiezen was nogal lastig…

Ik dacht aan koekjes, aan taart, aan cake. Maar ja, gekoeld versturen is geen optie en onze postbezorgers nemen het niet zo nauw meer met de bezorgtijden. Koekjes een paar dagen in een sorteercentrum laten liggen…Iemand verrassen met cake met blauwe pluisjes… Het leek me niet zo’n goed idee.

En dus werd het mijn eigen muesli, zonder toegevoegde suikers en andere rommel. Het werd dus een anti-pakje in een pakje.

Ik ben zo benieuwd naar mijn eigen verrassing!

* Overigens las ik gisteren dat geven wat je zelf leuk vindt, eigenlijk helemaal niet leuk is voor de ontvanger. We zullen zien…

Muesli

Je kunt dit natuurlijk met van alles maken, maar ik gebruik meestal de volgende ingrediënten:

  • 300 gram havervlokken
  • 50 gram rozijnen
  • 50 gram gehakte hazelnoten
  • 50 gram gehakte geroosterde amandelen
  • 50 gram gehakte pecannoten

Meng alle ingrediënten. Serveer met yoghurt en vers fruit.

posted by on Recepten, Zoet

5 comments

Onze IPad lag al een tijdje te verstoffen in een hoekje. Dat klinkt heel erg luxe (verwend/arrogant/verwaand/stom), maar het was gewoon echt zo dat we sneller onze telefoon (want ook van Apple en dus leuk om mee te spelen) of onze laptop (want Flash en gemakkelijker voor typwerk) pakten als we wilden computeren.

Tot afgelopen vrijdag.

‘s Avonds zag ik op Twitter het bericht voorbij komen dat er een Donna Hay-app voor de IPad was. Donna Hay, Australisch kookboekenschrijfster, heeft sinds tien jaar een eigen magazine. Om dat te vieren is er een gratis app, waarop je het jubileumnummer kon bekijken. Blijkbaar al vanaf 10 oktober.

Waar was ik al die tijd?

Een paar minuten na installatie zat ik hysterisch te stuiteren op de bank: bewegende plaatjes van een taart die doorgesneden is, advertenties die eruit zien om op te eten en tips en tricks waar je écht iets aan hebt. De vormgeving is prachtig en simpel, de app is ontzettend gebruiksvriendelijk, de foto’s zijn helder en fris en de recepten wil je allemaal gelijk proberen. De IPad is dus nu uit zijn hoekje en gaat mee in mijn handtas, zodat ik iedereen kan laten zien hoe fantastisch de Donna Hay app is.

Alle mensen zonder IPad, raad ik van harte aan er eentje te kopen, haha. Nee hoor, gelukkig maakt Donna Hay ook hele mooie kookboeken, een papieren magazine én ze heeft een website, zodat iedereen kan genieten van haar recepten.

Vanaf volgende maand kost het magazine als app $ 2,39 (dacht ik) en dat is ie absoluut waard.

Dit recept komt van de Donna Hay app. Ik heb de noten zelf aan het recept toegevoegd, omdat ik het anders iets teveel van hetzelfde vond. Vanmorgen heb ik een half uurtje langer gesport ter compensatie. Dit is geen (goh) gezond recept.

Meringue brownies

De meringue hoeft er niet per se op. Ik had nooit eerder meringue gemaakt. Het bleek heel gemakkelijk te maken. Houd alleen wel de oven goed in de gaten, want na een minuut was de meringue echt bruin, terwijl hij lichter had mogen blijven.

Voor een heleboel mensen

  • 200 gram pure chocolade, n stukjes
  • 250 gram roomboter (ongezouten)
  • 150 gram fijne kristalsuiker
  • 175 gram bruine bastersuiker
  • 4 eieren
  • 200 gram bloem
  • 2 eetlepels cacao
  • 1 eetlepel koffielikeur (ik gebruikte Amaretto)
  • 50 gram hazelnoten, grof gehakt
  • 50 gram pecannoten, grof gehakt

Voor de meringue:

  • 4 eiwitten
  • 220 gram fijne kristalsuiker
  • 1 eetlepel maizena
  • 2 theelepels azijn
  • 1 theelepel koffielikeur (ik gebruikte Amaretto)

Verwarm de oven voor op 160 graden. Beboter een brownieblik (vierkant of rechthoekig) of een gewoon, rond taartblik. Smelt de boter en de chocolade au-bain-marie. Roer goed door. Laat licht afkoelen. Meng de suikers, eieren, bloem, cacao en likeur met een handmixer tot alles gemengd is. Voeg de gesmolten chocolade en boter toe en meng. Spatel nu de noten erdoor. Schenk het mengsel in het bakblik en bak af in 30 minuten. Controleer met een prikker of de brownie gaar is.

Verhit de gril van de oven op de hoogste stand. Maak de meringie door de eiwitten stijf te kloppen. Voeg daarna de suiker toe en mix tot alles glanzend en dik wordt. Mix met de maizena, azijn en likeur. Schep dit over de brownie. Maak met een lepel een paar ‘punten’ in de meringue. Zet in de oven en bak ongeveer één minuut of totdat de meringue goud-bruin is.

Mijn foto’s zijn dit keer wat vlug (met telefoon) gemaakt. Die van Donna zijn 1000x mooier.

posted by on Uitdaging 30

6 comments

Meer leren over wijn, of zelfs mijn wijnbrevet halen: een uitdaging die niet een ander, maar ikzelf bedacht. Ik drink graag (heel graag) wijn, maar weet er eigenlijk te weinig van. Ik bedacht dat het halen van een swen-2 brevet me veel plezier zou geven. Na het halen van zo’n diploma zou ik nooit meer dom staan knikken bij zo’n Italiaanse wijnboer. Nee, voortaan zou ik mijn wijn uitspugen in plaats van doorslikken en zou ik vragen op welke hoogte de druif groeide, en zou ik spreken over cépage en assemblage en vragen of er sprake is geweest van een malolactische gisting.

Ik gaf me op voor een cursus van twaalf avonden en hoopte heel hard dat mijn kritische en nuchtere kant (wat een gedoe allemaal, het gaat toch om lekker of niet lekker) het niet zouden overleven en ik helemaal wild zou worden van allerlei wijnfeitjes.

Ach ja, je kent me ondertussen.

Al de eerste les bleek dat een cursusavond van een uur of drie (en soms nog een half) waarin allerlei termen voorbij kwamen die ik niet kende, mijn enthousiasme voor wijnfeitjes niet vergrootten. Na een dag hard werken, was de cursus net een beetje teveel van het goede. Ik besloot diezelfde avond om over te stappen naar de kortere cursus, eentje van zes avonden, waarbij de nadruk meer lag op het leren proeven in plaats van de theorie achter de wijn. Dag swen-2 brevet…

Daarna werd de cursus iedere week beter. Zeker toen op de vierde avond bleek dat de rest van de groep zich aansloot bij mijn zienswijze: “Dus het maakt niet veel uit wat je koopt, je kan toch nooit met zekerheid zeggen wat je in huis haalt” en “Uiteindelijk gaat het toch gewoon om wat je lekker of niet lekker vindt?” Mijn proefnotities werden korter. Ik probeerde ook niet meer de geur van rode aalbes of egelantier te ontdekken. Nee, voortaan rook een wijn gewoon naar stal of ziekenhuis.

De laatste avond was het hoogtepunt. Niet alleen omdat het de laatste avond was, maar vooral omdat ik toen eindelijk gewoon aan mijn buurvrouw kon vragen “Goh, wat doe jij nu eigenlijk voor werk?” en “Oh, heb je daar ook weleens gegeten!” Er werd gekletst, er waren hapjes en we mochten de wijn eindelijk doorslikken.

Na zes avonden weet ik beter hoe ik wijn moet proeven, kan ik van een aantal druivenrassen de smaakkenmerken geven, weet ik dat er toch weleens gerommeld wordt in de wijnwereld, heb ik een lijstje van wijnen die ik lekker vond én weet ik dat de vrouw die naast me zat hartstikke aardig was.

Heel succesvol was het dus nog niet, maar we gaan door voor de tweede ronde, want in maart start ik met een cursus culinair en wijnschrijven bij niemand minder dan Onno Kleyn.

Ik drink er alvast eentje op! Fijn weekend allemaal!

posted by on Bijgerecht, Recepten, Vega

2 comments

P1020884

Dit ovenschoteltje kun je eigenlijk met een heleboel groentes klaarmaken. Varieer met  (hardere) groenten in verschillende kleuren. In het kader van de opdracht met de vergeten groenten, gebruikte ik pastinaak, maar met raapjes of knollen is dit gerecht ook heerlijk.

Ovenschoteltje met Roseval aardappel, wortel en pastinaak
Gebaseerd op een recept van La Tartine Gourmande

Voor 2 personen:

  • 1 middelgrote Roseval aardappel, gewassen
  • halve winterwortel, geschild
  • pastinaak, geschild
  • teen knoflook
  • 200 ml melk
  • 200 ml slagroom
  • theelepel tijmblaadjes
  • 3 laurierblaadjes
  • 1/4 theelepel nootmuskaat
  • snuf peper en zout
  • 30 gram geraspte Parmezaanse kaas

Verwarm in een steelpan de melk, slagroom, tijm, laurierblaadjes en een halve teen knoflook. Breng dit op middelhoog vuur aan de kook. Laat op zacht vuur 5 minuten doorkoken. Zet het vuur uit en laat nog een half uurtje staan.

Snijd ondertussen (met een mandoline) de aardappel, winterwortel en pastinaak in hele dunne plakjes van ongeveer 2 mm dik.

Vet twee kleine ovenschaaltjes (diameter 15 cm) of één grote (25 cm) in met boter. Snijd de andere helft van de knoflook in plakjes en leg deze op de bodem van de ovenschaaltjes. Leg nu een laagje pastinaak overlappend op elkaar in de schaaltjes. Doe er daarna een laag wortel en daarna een laag aardappelen over. Blijf net zolang vullen, om en om, tot alle groenten op zijn.

Verwarm de oven voor op 180 graden (hete lucht). Zeef het slagroommengsel, zodat de laurier, knoflook en tijm er niet meer in zit. Voeg aan de slagroom peper, zout, nootmuskaat en kaas toe. Schenk het room-kaasmengsel voorzichtig over de groenten.

Zet de schaaltjes ongeveer 50 minuten in de oven. Na ongeveer 20 minuten doe je er aluminiumfolie overheen, zodat de bovenkant niet aanbrandt.

Groener gras

nov
2011
20

posted by on Anders

6 comments

Soms vervloek ik de regio waar ik woon. Zeker sinds ik deze blog heb. Want het lijkt weleens alsof alles op eetgebied ver weg gebeurt, alsof ik altijd nét niet ben, waar ik wezen moet. Soms ben ik boos dat bio- en ecowinkels niet hier zijn, dat we geen Indisch of Indiaas restaurant hebben, geen Vietnamees en dat we alleen Surinaamse broodjes in het weekend kunnen kopen. En dat alle interessante festivals, cursussen, lezingen en boekpresentaties hier niet plaatsvinden. En als we dan een dag zonder wifi zitten en ook nog eens blijkt dat we hier de zender 24Kitchen niet kunnen ontvangen, dan lijkt het overal leuker dan hier. Tja. Het gras is altijd groener bij de buren.

Maar vanmiddag was ik blij met de plek waar ik woon. Terwijl heel Nederland in mist gehuld was, liepen wij over een zonnig strand, zagen we vissers en kwallen en genoten we op een windstil terrasje. En dat zó dicht bij huis. Bovendien bedacht ik dat we in een uur in Rotterdam en Breda zijn, Antwerpen maar een half uur rijden is, en we hier dus altijd naar strand, bos, duinen en rust kunnen. En dat we ons niet helemaal blauw betalen voor ons huis. En bij wijze van spreke ieder weekend naar de Randstad kunnen. En dat het beste restaurant van het land hier in de buurt is. En dat eco en bio hier misschien wel de standaard zijn, in plaats van iets hips. En het eigenlijk wel lekker is dat niets opent op zondag. Dan kán, maar hoef je dus ook niks. Behalve genieten van al het moois in je omgeving.

posted by on Lunch, Recepten, Snel, Zoet

9 comments

Drie weken geleden was ik bij de kapper. Hij vroeg me wat ik wilde en ik zei: “Oh, doe maar wat leuks. Ik doe er verder niet zoveel aan.” Hij: “Oh, dus je föhnt het bijvoorbeeld niet?”. Ik: “Nee, ik borstel het alleen.” Hij: “Dus je gaat ook weleens met nat haar de deur uit? Het is trouwens heel erg dood bij de punten.” Ik: “Oh ja, dat komt omdat ik al heel lang niet bij de kapper geweest ben.” En toen gaf hij de genadeslag (niet-wetend dat een metafoor waarin eten gebruikt wordt, me diep in mijn ziel zou raken): “Tja, ik kan wel alle ingrediënten voor een goede cake voor je op tafel zetten, maar als jij er verder niet mee aan de slag gaat, dan wordt het natuurlijk nooit een cake.”

Uiteindelijk besloten we dat hij mijn haar zou knippen, de dode punten zou verwijderen en dat we dan wel verder zouden kijken. Na het knippen liet hij me zien hoe ik heel simpel, met een paar krullers, mijn haar heel mooi kon stylen. Wow, dat zag er gaaf uit! Zelfs de andere klanten knikten bemoedigend naar me. Oh, wat voelde ik me mooi en vrouwelijk! Het stylen zou een klusje zijn van 5 minuten, dat ik elke morgen gemakkelijk zou kunnen doen.

5 minuten maar?

Ik besloot die dag dat het tijd was voor verandering. Niet dat ik er altijd als een slons bijloop, maar ik mag weleens wat meer aandacht aan mijn uiterlijk besteden. Ik bedacht dat ik misschien wat vaker make-up moest gebruiken. Ook dat kostte maar een minuut of 5. In 10 minuten kon ik er echt beter en verzorgder uitzien.

Drie hele weken hield ik dit vol: iedere dag ging ik iets eerder uit bed, ik bracht make-up op en deed dingen met mijn haar.

Maar ja, die 10 minuten kon ik ook gebruiken voor een lekker ontbijt: sapjes persen, eitjes bakken én wentelteefjes maken.

Vandaag was ik er klaar mee. Ik koos voor de oude, vertrouwde minder verzorgde look én wentelteefjes. Morgen probeer ik het weer.

Wentelteefjes
Ik gebruik in dit recept Turks brood, omdat dat weinig korst heeft. Je kunt natuurlijk ook ‘gewoon’ wit brood pakken en de korstjes eraan laten of juist verwijderen.

Voor 6 wentelteefjes (2 personen):

  • 6 sneden Turks brood (snijd ze zelf in plakken van ongeveer 15 cm lang en 1,5 cm dik)
  • 200 ml melk
  • rasp van de schil van een halve citroen
  • halve theelepel kaneel
  • 3 eetlepels fijne kristalsuiker
  • 1 ei, doorgeroerd
  • snuf zout

Om in te bakken:

  • 2 eetlepels (room)boter

Meng alle ingrediënten voor de wentelteefjes (behalve het brood natuurlijk) in een kom. Verdeel dit mengsel over 2 diepe borden. Leg hierin de sneden brood. Draai het brood na een minuut om.

Verwarm de boter in een pan op middelhoog vuur. Als de boter gesmolten is en de pan goed warm, leg je 3 sneden brood in de pan. Bak iedere kant een minuut of 3, tot het brood bruin is. Serveer warm.


 

Inspiratie

nov
2011
16

posted by on Hoofdgerecht, Recepten, Vega

4 comments

DSC_8891

Maandag werden de prijzen uitgereikt voor de Kookboek van het jaar verkiezing. Via Twitter volgde ik de lezingen en de bekendmaking van de winnaars. Het voelde op die manier een klein beetje alsof ik er bij was.

De mensen achter de kookboeken van Ramon Beuk, IJstijd, De Kookkaravaan, De perfecte pastaformule, NOMA en Autisme & koken zijn inmiddels langs alle kanten uitgebreid gefeliciteerd. De verkiezing is een mooi initiatief: het zorgt ervoor dat niet alleen koken, maar ook (eet)lezen en vormgeving aandacht krijgen.

Zelf heb ik heel wat kookboeken staan, maar de laatste jaren koop ik er heel weinig meer. Ik blader er te weinig in, ik kook er te weinig uit en ik laat me net zo makkelijk door internet of tijdschriften inspireren. Alhoewel er prachtige kookboeken bestaan en de lijst van wannahaves erg lang is, weet ik mezelf er toch van te weerhouden om mijn geld aan kookboeken uit te geven. Gewoon, omdat er al zoveel moois te vinden is naast de kookboeken.

Inspiratie doe ik ook op in restaurants en op markten. Maar het recept van ‘mijn’ bladerdeegpizza heb ik op een aparte manier verkregen. Hij komt van internet, maar niet van een kookblog of receptensite. Ik keek rond op de fotosite Flickr, zag daar een foto van de plaatpizza en dacht: dat wil ik eten. En zo geschiedde. En nog eens en nog eens en nog eens. Want hij is erg gemakkelijk te maken, qua ingrediënten misschien niet heel spannend, maar wel heel erg lekker!

Bladerdeegpizza

Voor 2 personen:

  • 5 Roma (pomodori) tomaten
  • 6 plakjes bladerdeeg, ontdooid
  • 1 ei, losgeklopt
  • 40 gram geraspte Parmezaanse kaas
  • teen knoflook, fijngesneden of geperst
  • peper en zout
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 75 gram geraspte mozzarella
  • 10 blaadjes verse basilicum
  • Evt. rucola en rauwe of gerookte Italiaanse ham

Verwarm de oven voor op 200 graden (hete lucht). Snijd de tomaten in plakjes van ongeveer 4 mm dik. Leg ze op keukenpapier. Bestrooi met zout. Leg daarop weer een vel keukenpapier.

Leg bakpapier op een bakplaat en leg daarop de velletjes bladerdeeg. Maak van de bladerdeegplakjes een groter vlak van 3×2 velletjes. Druk de randen van de vellen goed tegen elkaar. Vouw de randen van de buitenkant ongeveer 1 cm om en prik met een vork gaatjes in de bodem. Bestrijk met het ei en bestrooi met de Parmezaanse kaas. Bak 12 minuten in de oven.

Meng de knoflook, olie en een snuf peper en zout in een bakje. Leg de pizzabodem op een ovenrooster. Bestrooi de bodem van de pizza met de mozzarella. Leg hierop de tomaten, deels overlappend. Besprenkel met de knoflookolie. Bak nog 15 minuten.

Snijd de basilicum in reepjes. Bestrooi de pizza hiermee. Bestrooi eventueel ook nog met de rucola en ham.

Serveer met een simpele salade.

Fruit met kruimels

nov
2011
13

posted by on Recepten, Snel, Vega, Zoet

No comments

DSC_8944

Ik volg een aantal hele mooie Amerikaanse foodblogs. Daarop zie ik regelmatig hele simpele crumblerecepten voorbij komen. Het leek me leuk om ook eens zoiets te maken, omdat je met het basisrecept eindeloos kunt variëren. De kruimels kun je maken met koekjes die in huis hebt. Daarna kun je een combi maken met fruit dat je op dat moment voor handen hebt. Ik heb gekozen voor een zoetere appel met de zuurdere granaatappel. In combinatie met de zoetheid van de speculaas, heeft dit recept de perfecte zoet-zuur graad. Heerlijk en ontzettend simpel!

Granaatappel-appelcrumble

Vulling:

  • pitten van een hele granaatappel (ongeveer 150 gram)
  • 2 (Rubens) appels, geschild en in dunne partjes gesneden
  • eetlepel citroensap
  • theelepel citroenrasp
  • 75 gram suiker

Crumble:

  • 50 gram bloem
  • 40 gram gesmolten boter
  • 1,5 eetlepel suiker
  • 2 eetlepels bruine basterdsuiker
  • 75 gram speculaas, fijngemalen
  • snuf zout
  • boter om in te vetten

Verwarm de  oven voor op 180 graden (hete lucht). Meng de ingrediënten van de vulling samen in een kom.

Maak de crumble door ook die ingrediënten te mengen. Vet 4 kleine schaaltjes (diameter: ongeveer 10 cm) in met boter. Doe het appel-grantaappelmengsel in de schaaltjes. Verdeel daarover de crumble. Bak 20 minuten in de oven. Serveer warm., eventueel met een beetje crème fraîche.

 

posted by on Bijgerecht, Gezond, Recepten, Salade, Snel, Vega

No comments

De meeste recepten op mijn site zijn geïnspireerd door een recept dat ik ergens ben tegengekomen in een tijdschrift of op internet. Dit recept is echter geheel ontstaan door wat restjes bij elkaar te gooien. Het resultaat was heerlijk en dus krijgt het ook een plaatsje op de site, zodat ik het later nog eens kan maken.

Koken met restjes is tegenwoordig helemaal hip: we noemen het dan gewoon No Waste koken. Helemaal No Waste is dit recept trouwens niet: ik heb de stronken van de bloemkool niet gebruikt.

Bijgerecht voor 2 personen

  • 2 eetlepels zonnebloemolie
  • roosjes van een halve bloemkool, gewassen en gedroogd
  • teen knoflook, fijngesneden of geperst
  • halve theelepel garam masala
  • handjevol geroosterde amandelen (zonder zout), grof gehakt
  • 100 ml kokosmelk
  • flinke snuf peper en zout
  • eetlepel fijngesneden verse koriander

Verwarm de olie in een koekenpan. Voeg de bloemkool toe en bak zo’n 8 minuten op middelhoog vuur. Blijf goed omscheppen. Voeg de knoflook, de amandelen en de garam masala toe. Bak ongeveer één minuut. Voeg de kokosmelk toe en verwarm nog een minuut of 2. Voeg peper en zout naar smaak toe en roer een deel van de koriander er doorheen. Schep in schaaltjes en bestrooi met de rest van de koriander. Lekker met bijvoorbeeld lamscurry