Soms vervloek ik de regio waar ik woon. Zeker sinds ik deze blog heb. Want het lijkt weleens alsof alles op eetgebied ver weg gebeurt, alsof ik altijd nét niet ben, waar ik wezen moet. Soms ben ik boos dat bio- en ecowinkels niet hier zijn, dat we geen Indisch of Indiaas restaurant hebben, geen Vietnamees en dat we alleen Surinaamse broodjes in het weekend kunnen kopen. En dat alle interessante festivals, cursussen, lezingen en boekpresentaties hier niet plaatsvinden. En als we dan een dag zonder wifi zitten en ook nog eens blijkt dat we hier de zender 24Kitchen niet kunnen ontvangen, dan lijkt het overal leuker dan hier. Tja. Het gras is altijd groener bij de buren.
Maar vanmiddag was ik blij met de plek waar ik woon. Terwijl heel Nederland in mist gehuld was, liepen wij over een zonnig strand, zagen we vissers en kwallen en genoten we op een windstil terrasje. En dat zó dicht bij huis. Bovendien bedacht ik dat we in een uur in Rotterdam en Breda zijn, Antwerpen maar een half uur rijden is, en we hier dus altijd naar strand, bos, duinen en rust kunnen. En dat we ons niet helemaal blauw betalen voor ons huis. En bij wijze van spreke ieder weekend naar de Randstad kunnen. En dat het beste restaurant van het land hier in de buurt is. En dat eco en bio hier misschien wel de standaard zijn, in plaats van iets hips. En het eigenlijk wel lekker is dat niets opent op zondag. Dan kán, maar hoef je dus ook niks. Behalve genieten van al het moois in je omgeving.
Drie weken geleden was ik bij de kapper. Hij vroeg me wat ik wilde en ik zei: “Oh, doe maar wat leuks. Ik doe er verder niet zoveel aan.” Hij: “Oh, dus je föhnt het bijvoorbeeld niet?”. Ik: “Nee, ik borstel het alleen.” Hij: “Dus je gaat ook weleens met nat haar de deur uit? Het is trouwens heel erg dood bij de punten.” Ik: “Oh ja, dat komt omdat ik al heel lang niet bij de kapper geweest ben.” En toen gaf hij de genadeslag (niet-wetend dat een metafoor waarin eten gebruikt wordt, me diep in mijn ziel zou raken): “Tja, ik kan wel alle ingrediënten voor een goede cake voor je op tafel zetten, maar als jij er verder niet mee aan de slag gaat, dan wordt het natuurlijk nooit een cake.”
Uiteindelijk besloten we dat hij mijn haar zou knippen, de dode punten zou verwijderen en dat we dan wel verder zouden kijken. Na het knippen liet hij me zien hoe ik heel simpel, met een paar krullers, mijn haar heel mooi kon stylen. Wow, dat zag er gaaf uit! Zelfs de andere klanten knikten bemoedigend naar me. Oh, wat voelde ik me mooi en vrouwelijk! Het stylen zou een klusje zijn van 5 minuten, dat ik elke morgen gemakkelijk zou kunnen doen.
5 minuten maar?
Ik besloot die dag dat het tijd was voor verandering. Niet dat ik er altijd als een slons bijloop, maar ik mag weleens wat meer aandacht aan mijn uiterlijk besteden. Ik bedacht dat ik misschien wat vaker make-up moest gebruiken. Ook dat kostte maar een minuut of 5. In 10 minuten kon ik er echt beter en verzorgder uitzien.
Drie hele weken hield ik dit vol: iedere dag ging ik iets eerder uit bed, ik bracht make-up op en deed dingen met mijn haar.
Maar ja, die 10 minuten kon ik ook gebruiken voor een lekker ontbijt: sapjes persen, eitjes bakken én wentelteefjes maken.
Vandaag was ik er klaar mee. Ik koos voor de oude, vertrouwde minder verzorgde look én wentelteefjes. Morgen probeer ik het weer.
Wentelteefjes
Ik gebruik in dit recept Turks brood, omdat dat weinig korst heeft. Je kunt natuurlijk ook ‘gewoon’ wit brood pakken en de korstjes eraan laten of juist verwijderen.
Voor 6 wentelteefjes (2 personen):
- 6 sneden Turks brood (snijd ze zelf in plakken van ongeveer 15 cm lang en 1,5 cm dik)
- 200 ml melk
- rasp van de schil van een halve citroen
- halve theelepel kaneel
- 3 eetlepels fijne kristalsuiker
- 1 ei, doorgeroerd
- snuf zout
Om in te bakken:
- 2 eetlepels (room)boter
Meng alle ingrediënten voor de wentelteefjes (behalve het brood natuurlijk) in een kom. Verdeel dit mengsel over 2 diepe borden. Leg hierin de sneden brood. Draai het brood na een minuut om.
Verwarm de boter in een pan op middelhoog vuur. Als de boter gesmolten is en de pan goed warm, leg je 3 sneden brood in de pan. Bak iedere kant een minuut of 3, tot het brood bruin is. Serveer warm.
Maandag werden de prijzen uitgereikt voor de Kookboek van het jaar verkiezing. Via Twitter volgde ik de lezingen en de bekendmaking van de winnaars. Het voelde op die manier een klein beetje alsof ik er bij was.
De mensen achter de kookboeken van Ramon Beuk, IJstijd, De Kookkaravaan, De perfecte pastaformule, NOMA en Autisme & koken zijn inmiddels langs alle kanten uitgebreid gefeliciteerd. De verkiezing is een mooi initiatief: het zorgt ervoor dat niet alleen koken, maar ook (eet)lezen en vormgeving aandacht krijgen.
Zelf heb ik heel wat kookboeken staan, maar de laatste jaren koop ik er heel weinig meer. Ik blader er te weinig in, ik kook er te weinig uit en ik laat me net zo makkelijk door internet of tijdschriften inspireren. Alhoewel er prachtige kookboeken bestaan en de lijst van wannahaves erg lang is, weet ik mezelf er toch van te weerhouden om mijn geld aan kookboeken uit te geven. Gewoon, omdat er al zoveel moois te vinden is naast de kookboeken.
Inspiratie doe ik ook op in restaurants en op markten. Maar het recept van ‘mijn’ bladerdeegpizza heb ik op een aparte manier verkregen. Hij komt van internet, maar niet van een kookblog of receptensite. Ik keek rond op de fotosite Flickr, zag daar een foto van de plaatpizza en dacht: dat wil ik eten. En zo geschiedde. En nog eens en nog eens en nog eens. Want hij is erg gemakkelijk te maken, qua ingrediënten misschien niet heel spannend, maar wel heel erg lekker!
Bladerdeegpizza
Voor 2 personen:
- 5 Roma (pomodori) tomaten
- 6 plakjes bladerdeeg, ontdooid
- 1 ei, losgeklopt
- 40 gram geraspte Parmezaanse kaas
- teen knoflook, fijngesneden of geperst
- peper en zout
- 2 eetlepels olijfolie
- 75 gram geraspte mozzarella
- 10 blaadjes verse basilicum
- Evt. rucola en rauwe of gerookte Italiaanse ham
Verwarm de oven voor op 200 graden (hete lucht). Snijd de tomaten in plakjes van ongeveer 4 mm dik. Leg ze op keukenpapier. Bestrooi met zout. Leg daarop weer een vel keukenpapier.
Leg bakpapier op een bakplaat en leg daarop de velletjes bladerdeeg. Maak van de bladerdeegplakjes een groter vlak van 3×2 velletjes. Druk de randen van de vellen goed tegen elkaar. Vouw de randen van de buitenkant ongeveer 1 cm om en prik met een vork gaatjes in de bodem. Bestrijk met het ei en bestrooi met de Parmezaanse kaas. Bak 12 minuten in de oven.
Meng de knoflook, olie en een snuf peper en zout in een bakje. Leg de pizzabodem op een ovenrooster. Bestrooi de bodem van de pizza met de mozzarella. Leg hierop de tomaten, deels overlappend. Besprenkel met de knoflookolie. Bak nog 15 minuten.
Snijd de basilicum in reepjes. Bestrooi de pizza hiermee. Bestrooi eventueel ook nog met de rucola en ham.
Serveer met een simpele salade.
Ik volg een aantal hele mooie Amerikaanse foodblogs. Daarop zie ik regelmatig hele simpele crumblerecepten voorbij komen. Het leek me leuk om ook eens zoiets te maken, omdat je met het basisrecept eindeloos kunt variëren. De kruimels kun je maken met koekjes die in huis hebt. Daarna kun je een combi maken met fruit dat je op dat moment voor handen hebt. Ik heb gekozen voor een zoetere appel met de zuurdere granaatappel. In combinatie met de zoetheid van de speculaas, heeft dit recept de perfecte zoet-zuur graad. Heerlijk en ontzettend simpel!
Granaatappel-appelcrumble
Vulling:
- pitten van een hele granaatappel (ongeveer 150 gram)
- 2 (Rubens) appels, geschild en in dunne partjes gesneden
- eetlepel citroensap
- theelepel citroenrasp
- 75 gram suiker
Crumble:
- 50 gram bloem
- 40 gram gesmolten boter
- 1,5 eetlepel suiker
- 2 eetlepels bruine basterdsuiker
- 75 gram speculaas, fijngemalen
- snuf zout
- boter om in te vetten
 |
 |
Verwarm de oven voor op 180 graden (hete lucht). Meng de ingrediënten van de vulling samen in een kom.
Maak de crumble door ook die ingrediënten te mengen. Vet 4 kleine schaaltjes (diameter: ongeveer 10 cm) in met boter. Doe het appel-grantaappelmengsel in de schaaltjes. Verdeel daarover de crumble. Bak 20 minuten in de oven. Serveer warm., eventueel met een beetje crème fraîche.
De meeste recepten op mijn site zijn geïnspireerd door een recept dat ik ergens ben tegengekomen in een tijdschrift of op internet. Dit recept is echter geheel ontstaan door wat restjes bij elkaar te gooien. Het resultaat was heerlijk en dus krijgt het ook een plaatsje op de site, zodat ik het later nog eens kan maken.
Koken met restjes is tegenwoordig helemaal hip: we noemen het dan gewoon No Waste koken. Helemaal No Waste is dit recept trouwens niet: ik heb de stronken van de bloemkool niet gebruikt.
Bijgerecht voor 2 personen
- 2 eetlepels zonnebloemolie
- roosjes van een halve bloemkool, gewassen en gedroogd
- teen knoflook, fijngesneden of geperst
- halve theelepel garam masala
- handjevol geroosterde amandelen (zonder zout), grof gehakt
- 100 ml kokosmelk
- flinke snuf peper en zout
- eetlepel fijngesneden verse koriander
 |
 |
Verwarm de olie in een koekenpan. Voeg de bloemkool toe en bak zo’n 8 minuten op middelhoog vuur. Blijf goed omscheppen. Voeg de knoflook, de amandelen en de garam masala toe. Bak ongeveer één minuut. Voeg de kokosmelk toe en verwarm nog een minuut of 2. Voeg peper en zout naar smaak toe en roer een deel van de koriander er doorheen. Schep in schaaltjes en bestrooi met de rest van de koriander. Lekker met bijvoorbeeld lamscurry
Zondag is ze geboren: W, het eerste kindje van één van mijn beste vriendinnen. Ik maakte de derde versie van mijn traktatie: een roze taart zonder kleurstoffen, die de komende dagen geserveerd wordt aan de kraamvisite. Mijn vriendin gaf me de opdracht om een variatie te maken op beschuit met muisjes. Ik maakte de roze taart en chocoladelolly’s
W is enorm lief en klein en mooi.
En ik heb aan opdracht 26 voldaan.
Jeeh!
Mijn blog maak ik met WordPress. Door WordPress hoef je eigenlijk niet heel veel verstand van computertaal te hebben om een leuke blog te maken. En zo kopieerde en plakte ik dus al 4 maanden lang allerlei html-codes, zonder er iets van te begrijpen. Dat gaf echter weinig genoegdoening. En dus spreek ik nu wekelijks af met Stefan.
Stefan zit in 5-vwo en volgens mij is hij ontzettend intelligent. Bij wijze van informatica-opdracht leert hij me mijn site begrijpen. Stefan zegt dingen als: “Wel oefenen, hoor! Ik hou het in de gaten,” “Probeer eens te ontdekken wat er niet goed is aan die code” en “Kijk nu eens of je het zelf kan…” Ik voel me soms ontzettend dom naast Stefan. Wat voor hem allemaal heel logisch is, duurt bij mij even voor ik het bevat.
Vandaag moet ik mijn excuses aan Stefan aanbieden. Niet omdat ik iets niet snapte. Ook niet omdat ik een beetje laat was. Nee, omdat ik net een uur naast hem zat en me schaamde, omdat ik gisteren niet één, maar wel vijf gerechten met knoflook had gegeten. Deodorant en parfum verbloemden het waarschijnlijk niet. Kauwgum had ik niet in huis.
Lang leve Indiaas eten!
Sorry, Stefan.
Indiase lamscurry
Dit recept is helemaal geweldig. Ik maak het iedere winter een keer of 4 en steeds met groot succes. Als je het een dag van tevoren klaarmaakt, is de curry nog lekkerder. Als je niet van lamsvlees houdt, gebruik je rund(stoof)vlees.
Het mooie aan dit recept is dat je de curry helemaal zelf maakt (oke, de tomaten komen uit een pakje). Laat je niet afschrikken door de lange ingrediëntenlijst. De specerijen heb je misschien wel gewoon thuis liggen. Zo niet, dan zijn ze in de supermarkt of bij de toko verkrijgbaar (of kun je ze van mij krijgen als je me persoonlijk kent). Het is echt een heel gemakkelijk recept. Het enige wat tijd kost is het wachten, omdat je de curry minstens 2 uur op het vuur laat staan.
Het recept is een ietwat versimpelde versie van een recept dat ooit in Delicious. magazine heeft gestaan.
Voor 4 personen:
- 40 gram roomboter
- 1 rode ui, fijngesneden
- 1 teen knoflook, geperst of fijngesneden
- halve eetlepel fijngesneden, verse gember
- halve rode peper, zaadlijsten en pitjes verwijderd, fijngesneden
- pak tomatenblokjes zonder kruiden (390 ml)
- 1 theelepel kurkuma/geelwortel
- 1 theelepel komijn
- 1 theelepel koriander/ketoembar
- 2 theelepels gemalen paprika
- 1 theelepel zout
- 200 ml kokosmelk
- 100 ml water
- 800 gram lamsvlees, in blokjes van ongeveer 3 cm (bijvoorbeeld bout of schouder)
- handvol blaadjes verse koriander
Smelt de boter in een braadpan. Voeg ui, gember, knoflook en peper toe en bak 10 minuten op laag vuur. Schep tussendoor regelmatig om. Pureer na 10 minuten in een keukenmachine.
Schep het mengsel terug in de pan en voeg alle andere ingrediënten, behalve de verse koriander, toe. Zet het vuur laag en laat de curry met het deksel op de pan minstens 2 uur stoven. Proef nu of je het vlees zacht genoeg vind. Voeg evt. zout en peper naar smaak toe.
Vind je de curry te dun, stoof dan nog even door zonder het deksel op de pan. Vind je hem te dik, voeg dan nog wat water toe.
Bestrooi met de verse koriander. Serveer met basmatirijst, naanbrood, bloemkool en/of een salade.
Vorige week zag ik een tweet van Pauline voorbij komen, waarin ze vertelde dat ze haar receptenindex had bijgewerkt (en dat het een rotwerk was).
Al een tijdje dacht ik dat ik ook zoiets moest hebben, want het maakt smaakmaakster.nl een stuk gebruiksvriendelijker. Als je een recept zocht op mijn site, moest je eerst een categorie aanklikken (aan de rechterkant) en dan kreeg je een overzicht van een paar berichten waarvan je niets wijzer werd, omdat ik zulke rare titels aan mijn blogs geef. Echt heel onhandig, want aan een bericht met de titel ‘Wat doe je als je ziek bent?’, kun je bijvoorbeeld niet zien dat er een recept in staat voor hele lekkere koekjes.
Dus vandaar nu een receptenindex. In de toekomst verdeel ik nog alles in verschillende categorieën. Voor nu ben ik er helemaal blij mee. Je kunt trouwens ook nog steeds op de oude manier recepten en berichten vinden op de site.
Bovenaan de foto van één van mijn favorieten: Rucola met venkel, appel en amandelen
Zelfs met mijn scherpste en zwaarste mes blijft het snijden van pompoen een rotkarwei. Ik haal altijd bijna mijn handen open door de kracht die ik moet zetten. Het kost ook best veel tijd om hem helemaal te snijden. Maar gelukkig is de smaak van pompoen dit absoluut waard. Voor dit recept hoef je de schil niet meteen te verwijderen. Dit kun je doen nadat je de pompoen verwarmd hebt. Dat maakt de verwerking al een stuk gemakkelijker.
De meeste mensen hebben al eens pompoensoep gemaakt, of in ieder geval gegeten. Ik wilde iets anders maken met de pompoen die ik in huis had. En dus gebruikte ik een kwart (200 gram) van een oranje (reuzen)pompoen voor het maken pumpkin pancakes. Gecombineerd met de koek- en speculaaskruiden die ik normaal al in mijn pannenkoeken stop, is dit een lekkere herfstvariatie.
Herfstpannenkoeken met pompoen
Voor 10 kleine pannenkoeken:
- 200 gram pompoen in een soort repen van ongeveer 2 cm breed (schil er nog aan)
- 200 ml melk
- 2 eetlepels olijfolie
- 1 ei
- 100 gram bloem
- 3 eetlepels suiker
- 1,5 eetlepel koek- en speculaaskruiden
- 1 theelepel bakpoeder
- zout
- boter of olie (om in te bakken)
Maak eerst van de pompoen puree. Verwarm de oven voor op 180 graden. Leg de stukken pompoen op een bakplaat met bakpapier. Zet de bakplaat 30 minuten in de oven. Verwijder de schil en snijd de pompoen in kleinere stukken. Pureer de pompoen daarna met een staafmixer of keukenmachine.
 |
 |
Meng de puree met de melk, olie en het ei. Meng in een andere kom de andere (droge) ingrediënten. Klop met een garde de droge mix door de natte mix. Laat 10 minuten rusten.
Verwarm een koekenpan op middelhoog vuur. Smelt de boter of verwarm de olie. Schep een juslepel met mix in de pan. Verwarm tot je bubbeltjes op de bovenkant van de pannenkoek ziet verschijnen en draai dan het pannenkoekje om. Bak ook die kant tot hij bruin ziet.
Serveer warm.
Sinds de start van mijn blog krijg ik spontaan allerlei etenswaren van mensen, omdat ze nu weten dat ik zo met eten bezig ben. (na ja, spontaan… als iemand op Facebook vraagt of anderen interesse hebben in gratis walnoten of hazelnoten, roep ik heel hard en enthousiast ja, dus ik heb het ook wel aan mijn brutaliteit te danken)
Laatst kreeg ik van een vriend kweeperen. Ik had ze nog nooit eerder gebruikt of gegeten, dus ik was erg benieuwd hoe ze zouden smaken. Vanaf het moment dat ik ze in huis had, zag ik ineens overal recepten voorbij komen en maakten al mijn medebloggers natuurlijk ook iets met kweeperen. Ik twijfelde daardoor of ik mijn recept en foto’s ook nog online moest zetten, maar ik doe het toch.
Als bedankje voor de gever van de kweeperen. Om te laten zien dat ik er echt heel blij mee was. Ja, ondanks de rotte exemplaren die ertussen zaten. Want dat is dus het stomme van die kweeperen: aan de buitenkant kun je heel slecht zien of ze nog goed zijn. Pas als je ze opensnijdt en je de rotte, bruine plekke ziet, weet je dat je ze niet kunt gebruiken.
Kweeperen zijn lekker, maar erg stevig en daardoor hebben ze wat tijd nodig bij het verwerken. Je kunt ze niet rauw eten. Een groot deel van de smaak zit in de schil. Was de kweeperen dus en gebruik ze mét de schil.
Edit: op aanraden van Caroline heb ik nog gekeken op www.kweepeer.nl. Er bestaan een heleboel verschillende kweeperenrassen. Mijn kweeperen waren appelvormig, zoals je op de foto kunt zien, maar wel groter dan de gemiddelde appel. Als je een andere of kleinere soort gebruikt, moet je misschien even testen of de peren eerder zacht zijn door er elk half uur met een vork in te prikken.
Kweeperen met Griekse yoghurt en maple syrup
(gebaseerd op een recept uit Elle Eten)
Voor 2 personen:
- 2 kweeperen
- 20 gram boter
- 150 ml water
- 1 eetlepel citroensap
- bakje van 200 ml Griekse yoghurt
- 4 eetlepels maple syrup
- 2 eetlepels pecannoten, geroosterd
Verwarm de oven voor op 150 graden. Vet een ovenschaaltje in met de boter. Was de peren, halveer ze en snijd het klokhuis eruit. Leg de peren met de bolle kant naar boven in het ovenschaaltje.Besprenkel ze met de citroensap. Voeg water en 2 eetlepels maple syrup toe (op de bodem van de schaal). Bedek met aluminiumfolie. Zet 1,5 uur in de oven, tot de peren zachter zijn.
Verdeel de yoghurt over twee schaaltjes. Leg hier de peren op en verdeel de siroop die achtergebleven is in de schaal. Verdeel de overige maple syrup en de pecannoten over de yoghurt en de peren.
