Sansho, Praag

okt
2012
17

posted by on Praag (okt '12)

4 comments

Als ik naar een andere stad ga, laat ik mijn restaurantkeuzes zelden aan het toeval over. Ik lees dagenlang allerlei recensies op websites en fora en markeer op een kaart alle plekken die mij de moeite waard lijken. Dat klinkt niet echt spontaan en verrassend, zeker? Maar toch, ik markeer er vaak zó veel dat ik alsnog veel keuzes heb, waardoor een bezoek aan zo’n restaurant toch nog heel spontaan en verrassend kan zijn.

Vorige week was ik in Praag. Eerst weer een paar dagen voor mijn werk en daarna bij een vriendin, die vier jaar geleden besloot daar te gaan wonen. Ik laat me door haar graag verrassen op eetgebied en vertrouw blind op haar keuzes. Iemand die in Zuid-Afrika opgeleid is tot chef kok, zal het vast wel weten, denk ik dan.

Toen ze me maanden terug vertelde over Sansho, een klein restaurant in Praag waar gekookt wordt met ingrediënten van de eigen boerderij, en ze me vroeg of ze een reservering kon maken voor het weekend dat ik er was, aarzelde ik dus ook niet om ja te zeggen. Na een Vietnamese lunch (typisch Tsjechisch eten verdraag ik helaas nog niet zo goed), was afgelopen zaterdagavond de Maleise (Maleisische?) keuken van Sansho aan de beurt.

Ik schrijf eigenlijk nooit echte restaurantreviews. Ik vertel weleens waar ik geweest ben, maar laat dan de details van mijn mening over individuele gerechten, sfeer en bediening grotendeels achterwege. Ik laat dat lekker aan Carla of Elizabeth over, die, ontzettend knap, alle details van hun bezoek kunnen herinneren (of noteren?).

Maar toch, voor Sansho maak ik een uitzondering. Mocht je ooit naar de Tsjechische hoofdstad gaan en een alternatief zoeken voor zware Tsjechische kost en goedkope pivo of Slivovitz, dan is Sansho een gigantische aanrader, die ik jullie niet wil onthouden.

Sansho, Praag

Een simpele aankleding: witte muren, houten tafels, een klein bloemetje, geen muziek. Als je mazzel hebt, zit je aan de langere tafel, waar een ander gezelschap ook plaatsneemt, bijvoorbeeld Amerikanen die alles ‘terrific’ en ‘wonderful’ vinden en waar je ook uitzicht op de kleine, halfopen keuken hebt. De bezoekers zijn vooral expats, want helaas, voor de gemiddelde Tsjech is dit restaurant duur. De bediening is vriendelijk en spreekt perfect Engels. Wijn werd altijd op tijd bijgeschonken en de kannen water opnieuw gevuld, iedere gang werd begeleid door een uitleg van ingrediënten en bereidingen, het tempo van de verschillende gangen was prima.

Het menu bestaat uit 5 of 6 gangen, opgediend op schalen per tafel met wat extra bordjes erbij, zodat je van alles iets kunt proeven. Daarnaast staat er een kan water, met daarin niet alleen het standaard takje munt, maar ook een reep komkommer (en die proef je!). Je kunt cocktails bestellen met gin en komkommer of iets lekkers met gember, maar ook aan wijn is gedacht: die kaart is ruim voldoende en de prijzen zijn aardig voor Nederlandse begrippen. Als je bij aanvang laat weten wat je niet eet of waar je allergisch voor bent, dan wordt daar rekening mee gehouden in de keuken.

Alle gerechten waren ongelofelijk goed klaargemaakt. We startten met zalm met gember, roze peper en sesam. Daarna volgde een broodje gefrituurde soft shell crab met wasabisaus. En toen ik al helemaal lyrisch was, stond daarna ook nog eens de varkensbuikspek (van eigen boerderij natuurlijk) met watermeloen op het menu. Eén van de lekkerste dingen die ik ooit at, de perfecte combinatie van hartig en zoet, een knapperig korstje en het zachte vlees.

Daarna volgde een Aziatische versie van een burito met rode paprika, avocado en makreel. En ook de steak tartaar (ja, met rauw ei, maar ook weer Aziatisch gekruid) was heerlijk, het portie wellicht wat groot, want het hoofdgerecht moest nog komen. Dat waren twee schalen gestoofd vlees, waaronder een twaalf uur lang gegaarde super zachte rendang met daarnaast een salade van groene papaya.

Omdat alles zo goed bereid was, werd ik toch wel nieuwsgierig naar de nagerechten. Waar ik normaal gesproken gemakkelijk nee kan zeggen tegen een toetje, ‘moest’ ik hier wel iets bestellen. Een sticky toffee pudding, die ongelofelijk sticky en stevig leek, maar stiekem heel luchtig en lekker was, ging er nog net in.

De rekening was 60 euro per persoon, inclusief de gedeelde twee flessen wijn, drie kannen water en mijn dessert. We betaalden en strompelden naar de bushalte. Thuis stortte ik op bed in slaap. Rond 4 uur werd ik wakker. Mijn lijf rommelde wat. Misschien waren mijn ogen toch groter dan mijn maag geweest?

Ik wil binnenkort terug naar Praag, het liefst eigenlijk zo snel mogelijk. Niet alleen om mijn vriendin weer te zien, maar vooral omdat ik benieuwd ben naar de andere gerechten van Sansho. Of om gewoon weer precies hetzelfde te eten als toen.

Sansho, gesloten op zondag en maandag, Petrská 25, Praag (1), +420 222 317 425 (website)

PS: voorlopig moeten jullie het met vage IPhone foto’s doen, mijn Nikon camera is helaas kwijtgeraakt tijdens Praagtrip.

Van ruilen komt…

okt
2012
08

posted by on Gezond, Hoofdgerecht, Lunch, Recepten, Salade, Snel

4 comments

Wij zijn niet zo groot behuisd. Het voordeel daarvan is dat we altijd erg opgeruimd zijn. Teveel spullen bewaren kan gewoon niet, dus regelmatig check ik mijn kledingkast, keukenkastjes en rijen boeken om te kijken wat ik écht nog wil bewaren. Wat ik niet meer wil hebben ging steevast in de kledingbak voor het Leger of kwam terecht bij een kennis die ermee op de rommelmarkt ging staan.

Laatst hoorde ik van de Ruilwinkel, die hebben we in onze stad. Het idee is simpel: je brengt er spullen naartoe, daar krijg je punten voor en van die punten ‘koop’ je weer andere dingen in de ruilwinkel. Met een tas vol glazen ging ik er naartoe. Nieuwe oude dingen had ik niet nodig, maar ik zou zo in ieder geval weer wat ruimte creëren in onze overvolle kastjes. Het was druk bij de Ruilwinkel en nadat ik een tijdje in de rij had gestaan bij de afgiftebalie, bleek dat ik me moest registreren alvoor ik spullen in kon leveren. Maar ja, een legitimatiebewijs had ik niet meegenomen en dus ging ik met mijn tasje vol weer naar huis.

Onderweg naar huis kwam ik een collega tegen. Nog een beetje beduusd van de grootte van de ruilwinkel, de levendige handel die er plaatsvond, de vele vrijwilligers en het vergeten van mijn paspoort, vertelde ik haar over mijn ruilwinkelavontuur. Zelf was ze er ook al eens geweest en “voor slechts twee punten had ze er het meest geweldige kookboek ooit gescoord, iets met Aziatische gerechten”.

De volgende dag nam ze het mee naar het werk. En ja, het was prachtig. Ik mocht het even lenen en maakte in één week al drie recepten uit het boek klaar. Ze waren allemaal even heerlijk. Mijn favoriet tot nu toe: de ijsbergsalade met kip en pinda’s. Savoring Southeast Asia van Joyce Jue.

Er staat nu een grote tas klaar in huis. En telkens als ik denk: zou ik dit willen ruilen voor een mooi kookboek, dan gaat dat weer in die tas. En dan ga ik binnenkort weer terug naar de ruilwinkel. Mét mijn paspoort.

Goi Ga (salade van kip en ijsbergsla)

Dressing:

  • kwart rode peper, fijngesneden
  • halve teen knoflook, fijngesneden
  • theelepel fijne kristalsuiker
  • 2 eetlepels verse limoensap
  • 1 eetlepel vissaus
  • 1 eetlepel rijstazijn

Salade:

  • 1 kipfilet
  • 100 gram, in repen gesneden ijsbergsla
  • halve winterwortel, in reepjes gesneden
  • 1/3 komkommer, in reepjes, zaadje verwijderd
  • 3 eetlepels fijngesneden munt
  • 3 eetlepels fijngesneden koriander
  • 3 eetlepels gehakte pinda’s

Meng de ingrediënten van de dressing in een kommetje. Zet weg in de koelkast tot gebruik.

Leg de kipfilet in een pan. Vul met water tot de kipfilet net onder water staat. Zet op middelhoog vuur en laat in ongeveer 20 minuten gaar worden. Haal van het vuur af. Haal de kipfilet uit het water en laat goed afkoelen.

Scheur de kipfilet in repen. Meng met de andere ingrediënten van de salade en besprenkel met de dressing.

posted by on Anders, Uitdaging 30

8 comments

Een cadeau van mijn zus, verlaat, nog voor mijn verjaardag. ‘Smaakmaakster, het kookboek’, een herinnering aan mijn uitdagingenjaar, misschien een aanzet tot een echt kookboek, ooit. Wat een super mooie en lieve verrassing!

posted by on Bijgerecht, Gezond, Hoofdgerecht, Lunch, Recepten, Salade, Snel

2 comments

Gisteren maakte ik het fornuis schoon. Niet omdat ik allerlei heerlijkheden gemaakt had en daarbij had gemorst of gespetterd, niet omdat ik weer eens uitgebreid gekookt had en dus ook had gekliederd, nee…

Ik maakte het fornuis schoon, omdat er stof op lag.

Eerder vertelde ik het al: er wordt de laatste tijd maar weinig gekookt bij ons thuis. We hebben het druk, zijn veel van huis, eten regelmatig buiten de deur en willen dan thuis even he-le-maal niets.

En als ik dan toch iets maak, dan moet het zo simpel mogelijk zijn.

Couscous met kipfilet en granaatappel en kruiden

Voor 2 personen:

  • 200 gram kipfilet in reepjes
  • eetlepel olijfolie
  • halve theelepel paprikapoeder
  • kwart theelepel kerriepoeder
  • snuf kaneel
  • snuf komijn
  • 200 gram couscous
  • snuf peper en zout
  • 2 eetlepels olijfolie
  • half blokje groentebouillon opgelost in kokend water
  • pitten van een halve granaatapppel
  • 2 eetlepels peterselie, fijngesneden
  • 2 eetlepels koriander, fijngesneden
  • 2 eetlepels munt, fijngesneden

Meng de kipfilet met de olie en de specerijen in een kom. Laat minstens een half uur marineren.

Doe de couscous in een schaal, meng met olie, peper en zout. Schenk de bouillon over de couscous tot de couscous net onder water staat. Dek af met folie en laat 5 minuten rusten.

Bak de kipfilet in een koekenpan in een paar minuten, tot het net gaar is.

Roer de couscous door met een vork. Voeg de kruiden, de granaatappelpitten en de gebakken kip toe. Breng eventueel op smaak met meer peper en zout.

posted by on Anders, Uitdaging 30

2 comments

Twee weken geleden stond er een artikel over mijn uitdagingenjaar in de Provinciale Zeeuwse Courant. De PZC wordt in Zeeland door héél veel mensen gelezen, dus ik kreeg een hoop reacties. De groenteboer had me herkend, de slager vond het leuk dat hij genoemd werd, vroegere buren mailden me en familieleden die ik wilde verrassen, schrokken zich lam, zo op de vroege morgen tijdens het openen van de krant. “Mooi stuk!”, “Leuke foto’s!”

Voor de mensen die het nog niet gelezen hebben…

“Alsof het nooit meer over stamppot mag gaan”

Met dank aan René Schrier, verslaggever van de Provinciale Zeeuwse Courant en Lex de Meester, fotograaf van de PZC.

Eerder schreef ik al dat vooral ík (en niet anderen) vond dat ik niet over stamppot zou mogen schrijven ;-).

posted by on Bijgerecht, Gezond, Snel

2 comments

Ren zo snel mogelijk naar de groenteboer, supermarkt of lokale teler (?!). Zorg ervoor dat je voor het perzikseizoen voorbij is, dit gemaakt en geproefd hebt. Een belachelijk simpel hapje.

Zoet, zout, fris en een instant hit op een feestje of bij de borrel…

Perziken met basilicum en serranoham

Dit hapje maakte ik voor ons verjaardagsfeestje vorige week. Iedereen was er lyrisch over, maar ikzelf (nog) niet, want het werd zo snel van de schaal afgesnoept dat ik de kans niet kreeg om het te proeven. Dit weekend maakte ik het daarom nog eens. Bam, wat is dit lekker! (inspiratie recept: Gourmet magazine)

Voor ongeveer 16 hapjes:

  • 2 rijpe, maar stevige (wilde) perziken
  • 1 theelepel rodewijnazijn
  • halve theelepel basterdsuiker
  • snuf komijnpoeder
  • serranoham in 16 dunne reepjes
  • 16 kleine basilicumblaadjes
  • prikkertjes

Verwijder de schil van de perzik. Verwijder de pit en snijd de perziken allebei in acht stukjes. Meng de rodewijnazijn, basterdsuiker en het komijnpoeder in een schaaltje en schep hier de perziken door. Zet een uur in de koelkast om de smaken goed in te laten trekken.

Prik de perzik met de Serranoham en een blaadje basilicum op een mooi stokje en serveer direct (maar niet voordat je zelf geproefd hebt).

posted by on Recepten, Zoet

6 comments

Oh, wat haat ik het als recepten niet kloppen.

Vorige week maandagavond zat ik aan de buis gekluisterd. De aflevering van Masterchef Australia, het enige programma waar ik de tv voor aanzet, stond in het teken van verschillende masterclasses. Deelnemers en kijkers leerden hoe ze een eendenborst mooi konden bereiden op de grill. Het zag er perfect uit en op het moment dat de deelnemers mochten proeven, wenste ik dat ik een stukje eend uit de tv kon trekken.

Bij het dessert ging ik echt op het puntje van de bank zitten. Een taartje met verse vijgen, heerlijke pistachenoten en zachte zoete amandelen. Ik pakte pen en papier, schreef alles mee en miste alleen één ingrediënt van de crumble. Maar ach, bedenken hoe ik de crumble zou maken, dat moest vast lukken.

De gepelde pistachenoten vond ik op de markt. Die hadden nog wel vliesjes, die ik er voor het gemak maar aan liet zitten. In de webshop van Dille en Kamille vond ik een mooie bakvorm (met dank aan Caroline). Het volledige recept van de taart bleek op de site van Masterchef te staan, dus dat meepennen bij de tv was onnodig geweest. (Ik had het kunnen weten, aantekeningen maken is zó 2011…)

Ik ging aan de slag en ontdekte vervolgens dat de verhoudingen in het recept helemaal niet klopten. De hoeveelheid korstdeeg was prima, maar ik hield ontzettend veel vulling, crumble en pistachepasta over. Erg zonde van al die mooie ingrediënten. En dus paste ik het recept aan.

De hoeveelheden halveerde ik en ook gebruikte ik een ander recept voor de korst. De pistachepasta werd vervangen door gemalen pistachenoten. En zo werd mijn recept makkelijker, lekkerder, en veel kloppender dan die van de Masterchefs ;-)

Pistache-vijgentaartje met frangipane

Frangipane is niets anders dan een amandelvulling, meestal gemaakt met amandelmeel, ei, boter en suiker.

    Korstdeeg:

  • 130 gram ongezouten roomboter
  • 25 gram poedersuiker
  • snuf zout
  • 200 gram bloem
  • 1 ei
    Crumble:

  • 25 gram fijngemalen pistachenoten
  • 20 gram fijne kristalsuiker
  • 20 gram bloem
  • 15 gram koude roomboter in kleine blokjes
    Vulling:

  • 80 gram ongezouten boter
  • 70 gram fijne kristalsuiker
  • 1 ei
  • 1 eidooier
  • 1 eetlepel Amaretto
  • theelepel geraspte citroenschil
  • 80 gram amandelmeel
  • 30 gram fijngemalen pistachenoten
  • 20 gram bloem
  • 5 verse vijgen in kwarten gesneden

Verwarm de oven voor op 160 graden. Meng boter, poedersuiker en zout in een keukenmachine. Voeg de bloem toe. Mix kort, er mogen nog klontjes in zitten. Voeg nu ook het ei toe en mix kort, tot alles net gemengd is. Haal uit de machine. Kneed op een met bloem bestoven werkvlak kort door. Maak een rechthoekige plak van ongeveer 1 cm dik en leg, verpakt in huishuidfolie, 20 minuten in de koelkast.

Maak ondertussen de crumble door suiker, bloem en pistachenoten te mengen. Kneed er daarna met je vingertoppen de boter door. Die mag in klein klontjes blijven. Leg een stuk bakpapier op een ovenplaat en leg daarop de crumble. Zet 10 minuten in het midden van de oven, totdat je een knapperige crumble hebt.

Haal het deeg uit de koelkast en rol het uit zodat het goed in de bakvorm past. Leg het daar losjes in en zet opnieuw 20 minuten in de koelkast.

Meng ondertussen de ingrediënten voor de vulling. Werk van boven naar beneden volgens de ingrediëntenlijst. Meng eerst, met een handmixer, de boter met de suiker tot dit licht en luchtig is. Voeg daarna het ei en de eidooier toe en mix opnieuw. Voeg nu alle andere ingrediënten (behalve de vijgen) toe.

Bak het korstdeeg met een blindvulling in 15 minuten in de oven tot de korst gaar en iets donkerder is. De blindvulling (kralen of rijst) leg je op wat bakpapier op de vulling.

Laat de oven aan staan en laat de taartbodem iets afkoelen. Schenk nu de vulling over de bodem en verdeel de vijgen over de bovenkant van de taart. Bak de taart af in 30 minuten.

Verdeel de crumble over de bovenkant van de taart. Serveer eventueel met een beetje clotted cream (verving ik door slagroom, mascarpone en poedersuiker).

In de krant…

sep
2012
01

posted by on Anders

15 comments

Toen ik ‘ja’ zei op de vraag of er iets in de PZC (en BN De Stem? Heeft iemand die?) geschreven mocht worden over mijn uitdagingenjaar, had ik niet verwacht dat het zó groot ging worden. Maar ach, als er dan belangstelling voor is, dan maar meteen goed.

Twee pagina’s! In het midden! Op zaterdag!

Eén klein dingetje wil ik graag rechtzetten: in het artikel staat dat ik zeg dat sommige mensen (op internet) koken tot iets heel verhevens maken. Ik bedoelde daar echter mee dat we elkaar soms gek maken op internet waardoor ik het gevoel kreeg dat eten wel heel erg belangrijk was en ik geen stamppot meer kon maken, omdat dat niet boeiend zou zijn om over te schrijven. Dat zegt dus niets over anderen, maar meer iets over mijzelf ;-)

Twee weken later…

aug
2012
26

posted by on Bijgerecht, Gezond, Recepten, Salade, Snel

7 comments

Voor de nieuwsgierigen: ik ben niet in een zwart gat gevallen, het gaat goed met me, ik leef nog. Twee weken geleden rondde ik mijn uitdagingenjaar af. Maar ook zonder uitdagingenlijst krijg ik mijn tijd goed gevuld. Zo goed zelfs dat er weinig meer gekookt wordt in casa Smaakmaakster. Een stuk vlees of vis op de grill, een salade erbij, dat vind ik momenteel wel culinair genoeg. Luiewijvenmaaltijden, noemt mijn moeder dat. Waarom dat woord ‘wijven’ erin zit, weet ik niet, want ook luie mannen kunnen deze maaltijden prima bereiden.

Vandaag was het weer zover. Na een eerste werkweek na een lange vakantie en een weekend met een avondje terras én drie feestjes, was ik lui. Geen zin om boodschappen te halen, geen enthousiasme om de keuken in te gaan en al helemaal geen zin om dingen op te ruimen of schoon te maken. En dus aten we wéér gemakkelijk: een bordje sla, gemaakt op zeer luie mensen wijze.

Luiemensensla met aardbeien

Voor 2:

  • 100 gram gemengde jonge sla
  • 10-15 aardbeitjes, gewassen, ontkroond en gesneden
  • 2 eetlepels pijnboompitten, geroosterd
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 1 eetlepel balsamico azijn
  • 4 blaadjes basilicum, in kleine stukjes gescheurd
  • paar plakjes Italiaanse of Spaanse ham, in stukken gescheurd
  • snuf peper en zout

Meng alle ingrediënten in een grote schaal. Schep op.

posted by on Uitdaging 30

17 comments

30 uitdagingen in één jaar uitvoeren. Waar begon ik aan?

Meer dan een jaar geleden bedacht ik dat ik meer over eten en drinken wilde leren. Ik besloot dat te doen door middel van een uitdagingenlijst, een lijst met opdrachten die allemaal over eten en drinken gingen. De lijst werd samengesteld door vrienden, collega’s en kennissen en was ontzettend afwisselend: een Zeeuwse maaltijd bereiden, orgaanvlees klaarmaken, meer te weten komen over glutenvrij eten, vis vangen, vergeten groenten bereiden, een dag stage lopen in de keuken van een restaurant, sabreren, een wijncursus volgen, een ijstaart klaarmaken, … Ik zou beginnen met het uitvoeren van de opdrachten na mijn 30e verjaardag en wilde alles gedaan hebben vóór mijn 31e verjaardag.

14 augustus 2012 werd de deadline.

En nu is het zover. Het is vandaag mijn 31e verjaardag. Alle uitdagingen van de lijst zijn volbracht. Een jaar lang hield ik me nog meer dan ik al deed bezig met eten en drinken. Mijn hobby werd een passie en die passie veranderde in een obsessie. Alles werd gefotografeerd, opgeslagen en uiteindelijk ook weer herbeleefd bij het schrijven van mijn blog. Bij elke reis, tijdens ieder etentje, bij elke kooksessie, bedacht ik wat ik erover wilde schrijven. Niet alleen mijn blog, maar ook Facebook hield ik bij. Ik ontdekte online blogvrienden, raakte in de ban van Twitter, ging toch ook nog maar Instagrammen. Ik wilde ieder culinair event meemaken en reserveerde het liefst alleen nog maar bij toprestaurants (maar genoot stiekem ook nog wel van een frikandel en een boterham met pindakaas en hagelslag). Van Claudia mocht ik iedere maand in haar digitale magazine Smultuin magazine recepten publiceren. Recepten schrijven ging steeds makkelijker, ik maakte me meer technieken eigen en kookte steeds experimenteler. De uitdagingen brachten me enorm veel kennis, creativiteit én virtuele gezelligheid.

Gisteren maakte ik mijn keuken schoon. Tijdens dat klusje kwam een jaar lang Smaakmaakster voorbij: een hoop nieuwe ingrediënten en handige keukentools in mijn kast, producten waarvan ik een jaar geleden het bestaan niet kende en waar ik nu goed mee uit de voeten kon. Ook tijdens het uitvoeren van mijn laatste opdracht, het bereiden van het 6-gangendiner, merkte ik al hoeveel meer ik nu weet dan een jaar geleden. Voor een heleboel gerechten draai ik mijn hand niet meer om: vis bereiden, een saus bedenken, zelf even mayonaise maken, het is allemaal heel normaal geworden. En oh ja, ik bak tegenwoordig altijd zelf mijn brood.

Mijn uitdagingen zorgden niet alleen voor volle keukenkasten, maar ook voor meer contact met lokale ondernemers. De visboer, groenteman en slager waar ik eerst gewoon mijn boodschappen deed, vroeg ik nu de oren van het hoofd. En al die experts die me hielpen bij het volbrengen van een uitdaging hadden een overeenkomst: ze vonden allemaal het leuk om iets te vertellen over hun product of vaardigheid. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk en dat maakte het nog interessanter om de uitdagingen uit te voeren.

De meeste uitdagingen voltooide ik in de afgelopen maanden. Ik ben een echte deadlinewerker en werd in het begin heel erg afgeleid door allerlei andere leuke zaken. Naast de 30 uitdagingen ging ik ook nog andere workshops volgen en probeerde ik nog zoveel mogelijk te reizen. Toen in april de tijd echt begon te dringen en ik nog meer dan tien uitdagingen moest uitvoeren, maakte ik een schema en wist ik dat ik het (met veel doorzettingsvermogen) kon halen.

In het afgelopen jaar schreef ik 144 berichten, kreeg ik 550 reacties op mijn artikelen en had ik dagelijks tussen de 100 en de 300 unieke bezoekers. Ik stond in een kookboek, mijn recepten kwamen in een digitaal magazine. Nooit had ik verwacht dat het allemaal zo groot zou worden.

En nu? 31 uitdagingen voor het komende jaar? Verschillende mensen vroegen het me. Ik heb erover nagedacht, want er is nog zoveel meer te leren. Ik heb ook gedacht dat ik het misschien ging missen. Schrijven, fotograferen en recepten bedenken is een groot deel van mijn leven geworden. Maar het is nu tijd voor andere dingen. Want regelmatig dacht ik namelijk ook: ach, het is maar eten.

Ik heb nog even een nieuw soort uitdaging overwogen. Niets met eten, maar iets heel anders. Tijdens mijn vakantie bedacht ik namelijk hoe jammer het is dat ik tegenwoordig zo weinig boeken lees. Ik wilde starten met de site www.31boeken.nl met daarop een lijst van 31 boeken die de afgelopen twee jaar uitkwamen die ik moet lezen komend jaar (tips daarvoor zijn alsnog welkom), maar besefte gelukkig op tijd dat dat helemaal geen goed idee was. Ik moet mezelf geen verplichtingen geven, ontspannen, ik krijg het al druk genoeg. Het komende jaar gaat mijn werk me in ieder geval weer genoeg uitdagingen bieden.

Koken zal ik natuurlijk blijven doen. Recepten bedenken ook. En als ik iets ontdek wat ik echt heel lekker vind en graag wil opslaan, dan komt dat recept alsnog op mijn site. Want die blijft gewoon bestaan, als database voor mezelf én voor anderen, die misschien ook wel genieten van lekker eten.

Mijn Facebookpagina zal ik binnenkort opheffen. Op Twitter zal ik ook iets stiller worden of vaker over zaken kletsen die niets met eten te maken hebben.

Het was een geweldig jaar, een gigantisch project en ik heb in een sneltreinvaart ongelofelijk veel geleerd. Als iemand een jaar geleden tegen me zei dat ik goed kon koken, dan zei ik: “Nee hoor, ik kook wel graag, maar mis echt wel wat kennis en ben niet zo heel erg creatief.” Nu durf ik gewoon te antwoorden: “Ja, dat klopt”;-).

Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor dit topjaar. Alle bekenden die me regelmatig vroegen hoe het ervoor stond. Alle stille lezers die wel mijn blog bekeken, maar nooit iets zeiden en misschien weleens moesten gniffelen om mijn vergeetachtigheid, geklungel of enthousiaste reisverhalen. Alle medebloggers, die niet alleen inspireerden, maar ook nog eens enthousiast meeleefden met mijn ‘strijd’ om de uitdagingen te halen. Alle volgers die af en toe riepen: “Kom op, nog even doorzetten (Annet!)” en die misschien ook wel aanvoelden dat ik nog flink moest aanpoten. Alle mensen die geweldige opdrachten voor me bedachten, waardoor ik in een jaar meer leerde dan ik anders in 5 of misschien wel 10 jaar zou doen. Alle experts (koks, fotografen, voedingsdeskundigen, wijnschrijvers, etc) die me hielpen om de opdrachten te halen. En natuurlijk de mensen om me heen die soms koud eten kregen omdat ik eerst nog een foto moest maken, die zich opofferden om iets te filmen of die orgaanvlees aten om mij te helpen met mijn opdrachten en telkens weer dingen moesten proeven of proberen en die af en toe best weleens dachten: doe toch niet zo moeilijk…

Bedankt!

Het klinkt vast flauw, maar alle uitdagingen waren even leuk en leerzaam. Ik kijk met een grote glimlach naar de lijst van dingen die ik gedaan heb. Natuurlijk waren er opdrachten waar ik minder aanleg voor had dan gehoopt. Ook was ik niet altijd 100% tevreden over de uitvoering. Maar had ik al gezegd dat het ongelofelijk leerzaam was?

Nog één keer, mijn uitdagingen op volgorde van uitvoeren: meedoen met een foodblogevent, mayonaise maken, 4 gangen voor 10 euro, geboortetraktatie bedenken, wijncursus volgen, Zeeuwse maaltijd bereiden, jachtschotel van plaatselijk wild, ijstaart maken, recepten met vergeten groenten bedenken, vissauzen bedenken, een Hollandse maaltijd met moderne twist maken, sushi bereiden, verjaardagstaarten met marsepein versieren, paella maken, vloggen,soufflés laten lukken, sabreren, betere foodfoto’s leren maken, verse pasta maken, de ultieme cheesecake bedenken, een database van mijn recepten maken, stage lopen in de keuken van een restaurant, vegaburgers bedenken, Turkse barbecue bereiden, de Gateau Mariëtte namaken, glutenvrij koken, calorie-arme taarten bakken, een vis vangen, orgaanvlees bereiden, een 6-gangenmenu met bijpassende wijnen verzorgen.

En nu: feest!

Oh nee, naar de kapper en de vuilniszak verwisselen ;-)