Ren zo snel mogelijk naar de groenteboer, supermarkt of lokale teler (?!). Zorg ervoor dat je voor het perzikseizoen voorbij is, dit gemaakt en geproefd hebt. Een belachelijk simpel hapje.
Zoet, zout, fris en een instant hit op een feestje of bij de borrel…
Perziken met basilicum en serranoham
Dit hapje maakte ik voor ons verjaardagsfeestje vorige week. Iedereen was er lyrisch over, maar ikzelf (nog) niet, want het werd zo snel van de schaal afgesnoept dat ik de kans niet kreeg om het te proeven. Dit weekend maakte ik het daarom nog eens. Bam, wat is dit lekker! (inspiratie recept: Gourmet magazine)
Voor ongeveer 16 hapjes:
- 2 rijpe, maar stevige (wilde) perziken
- 1 theelepel rodewijnazijn
- halve theelepel basterdsuiker
- snuf komijnpoeder
- serranoham in 16 dunne reepjes
- 16 kleine basilicumblaadjes
- prikkertjes
Verwijder de schil van de perzik. Verwijder de pit en snijd de perziken allebei in acht stukjes. Meng de rodewijnazijn, basterdsuiker en het komijnpoeder in een schaaltje en schep hier de perziken door. Zet een uur in de koelkast om de smaken goed in te laten trekken.
Prik de perzik met de Serranoham en een blaadje basilicum op een mooi stokje en serveer direct (maar niet voordat je zelf geproefd hebt).
Oh, wat haat ik het als recepten niet kloppen.
Vorige week maandagavond zat ik aan de buis gekluisterd. De aflevering van Masterchef Australia, het enige programma waar ik de tv voor aanzet, stond in het teken van verschillende masterclasses. Deelnemers en kijkers leerden hoe ze een eendenborst mooi konden bereiden op de grill. Het zag er perfect uit en op het moment dat de deelnemers mochten proeven, wenste ik dat ik een stukje eend uit de tv kon trekken.
Bij het dessert ging ik echt op het puntje van de bank zitten. Een taartje met verse vijgen, heerlijke pistachenoten en zachte zoete amandelen. Ik pakte pen en papier, schreef alles mee en miste alleen één ingrediënt van de crumble. Maar ach, bedenken hoe ik de crumble zou maken, dat moest vast lukken.
De gepelde pistachenoten vond ik op de markt. Die hadden nog wel vliesjes, die ik er voor het gemak maar aan liet zitten. In de webshop van Dille en Kamille vond ik een mooie bakvorm (met dank aan Caroline). Het volledige recept van de taart bleek op de site van Masterchef te staan, dus dat meepennen bij de tv was onnodig geweest. (Ik had het kunnen weten, aantekeningen maken is zó 2011…)
Ik ging aan de slag en ontdekte vervolgens dat de verhoudingen in het recept helemaal niet klopten. De hoeveelheid korstdeeg was prima, maar ik hield ontzettend veel vulling, crumble en pistachepasta over. Erg zonde van al die mooie ingrediënten. En dus paste ik het recept aan.
De hoeveelheden halveerde ik en ook gebruikte ik een ander recept voor de korst. De pistachepasta werd vervangen door gemalen pistachenoten. En zo werd mijn recept makkelijker, lekkerder, en veel kloppender dan die van de Masterchefs ;-)
Pistache-vijgentaartje met frangipane
Frangipane is niets anders dan een amandelvulling, meestal gemaakt met amandelmeel, ei, boter en suiker.
- Korstdeeg:
- 130 gram ongezouten roomboter
- 25 gram poedersuiker
- snuf zout
- 200 gram bloem
- 1 ei
- Crumble:
- 25 gram fijngemalen pistachenoten
- 20 gram fijne kristalsuiker
- 20 gram bloem
- 15 gram koude roomboter in kleine blokjes
- Vulling:
- 80 gram ongezouten boter
- 70 gram fijne kristalsuiker
- 1 ei
- 1 eidooier
- 1 eetlepel Amaretto
- theelepel geraspte citroenschil
- 80 gram amandelmeel
- 30 gram fijngemalen pistachenoten
- 20 gram bloem
- 5 verse vijgen in kwarten gesneden
Verwarm de oven voor op 160 graden. Meng boter, poedersuiker en zout in een keukenmachine. Voeg de bloem toe. Mix kort, er mogen nog klontjes in zitten. Voeg nu ook het ei toe en mix kort, tot alles net gemengd is. Haal uit de machine. Kneed op een met bloem bestoven werkvlak kort door. Maak een rechthoekige plak van ongeveer 1 cm dik en leg, verpakt in huishuidfolie, 20 minuten in de koelkast.
Maak ondertussen de crumble door suiker, bloem en pistachenoten te mengen. Kneed er daarna met je vingertoppen de boter door. Die mag in klein klontjes blijven. Leg een stuk bakpapier op een ovenplaat en leg daarop de crumble. Zet 10 minuten in het midden van de oven, totdat je een knapperige crumble hebt.
Haal het deeg uit de koelkast en rol het uit zodat het goed in de bakvorm past. Leg het daar losjes in en zet opnieuw 20 minuten in de koelkast.
Meng ondertussen de ingrediënten voor de vulling. Werk van boven naar beneden volgens de ingrediëntenlijst. Meng eerst, met een handmixer, de boter met de suiker tot dit licht en luchtig is. Voeg daarna het ei en de eidooier toe en mix opnieuw. Voeg nu alle andere ingrediënten (behalve de vijgen) toe.
Bak het korstdeeg met een blindvulling in 15 minuten in de oven tot de korst gaar en iets donkerder is. De blindvulling (kralen of rijst) leg je op wat bakpapier op de vulling.
Laat de oven aan staan en laat de taartbodem iets afkoelen. Schenk nu de vulling over de bodem en verdeel de vijgen over de bovenkant van de taart. Bak de taart af in 30 minuten.
Verdeel de crumble over de bovenkant van de taart. Serveer eventueel met een beetje clotted cream (verving ik door slagroom, mascarpone en poedersuiker).
Toen ik ‘ja’ zei op de vraag of er iets in de PZC (en BN De Stem? Heeft iemand die?) geschreven mocht worden over mijn uitdagingenjaar, had ik niet verwacht dat het zó groot ging worden. Maar ach, als er dan belangstelling voor is, dan maar meteen goed.
Twee pagina’s! In het midden! Op zaterdag!
Eén klein dingetje wil ik graag rechtzetten: in het artikel staat dat ik zeg dat sommige mensen (op internet) koken tot iets heel verhevens maken. Ik bedoelde daar echter mee dat we elkaar soms gek maken op internet waardoor ik het gevoel kreeg dat eten wel heel erg belangrijk was en ik geen stamppot meer kon maken, omdat dat niet boeiend zou zijn om over te schrijven. Dat zegt dus niets over anderen, maar meer iets over mijzelf ;-)
Voor de nieuwsgierigen: ik ben niet in een zwart gat gevallen, het gaat goed met me, ik leef nog. Twee weken geleden rondde ik mijn uitdagingenjaar af. Maar ook zonder uitdagingenlijst krijg ik mijn tijd goed gevuld. Zo goed zelfs dat er weinig meer gekookt wordt in casa Smaakmaakster. Een stuk vlees of vis op de grill, een salade erbij, dat vind ik momenteel wel culinair genoeg. Luiewijvenmaaltijden, noemt mijn moeder dat. Waarom dat woord ‘wijven’ erin zit, weet ik niet, want ook luie mannen kunnen deze maaltijden prima bereiden.
Vandaag was het weer zover. Na een eerste werkweek na een lange vakantie en een weekend met een avondje terras én drie feestjes, was ik lui. Geen zin om boodschappen te halen, geen enthousiasme om de keuken in te gaan en al helemaal geen zin om dingen op te ruimen of schoon te maken. En dus aten we wéér gemakkelijk: een bordje sla, gemaakt op zeer luie mensen wijze.
Luiemensensla met aardbeien
Voor 2:
- 100 gram gemengde jonge sla
- 10-15 aardbeitjes, gewassen, ontkroond en gesneden
- 2 eetlepels pijnboompitten, geroosterd
- 2 eetlepels olijfolie
- 1 eetlepel balsamico azijn
- 4 blaadjes basilicum, in kleine stukjes gescheurd
- paar plakjes Italiaanse of Spaanse ham, in stukken gescheurd
- snuf peper en zout
Meng alle ingrediënten in een grote schaal. Schep op.
30 uitdagingen in één jaar uitvoeren. Waar begon ik aan?
Meer dan een jaar geleden bedacht ik dat ik meer over eten en drinken wilde leren. Ik besloot dat te doen door middel van een uitdagingenlijst, een lijst met opdrachten die allemaal over eten en drinken gingen. De lijst werd samengesteld door vrienden, collega’s en kennissen en was ontzettend afwisselend: een Zeeuwse maaltijd bereiden, orgaanvlees klaarmaken, meer te weten komen over glutenvrij eten, vis vangen, vergeten groenten bereiden, een dag stage lopen in de keuken van een restaurant, sabreren, een wijncursus volgen, een ijstaart klaarmaken, … Ik zou beginnen met het uitvoeren van de opdrachten na mijn 30e verjaardag en wilde alles gedaan hebben vóór mijn 31e verjaardag.
14 augustus 2012 werd de deadline.
En nu is het zover. Het is vandaag mijn 31e verjaardag. Alle uitdagingen van de lijst zijn volbracht. Een jaar lang hield ik me nog meer dan ik al deed bezig met eten en drinken. Mijn hobby werd een passie en die passie veranderde in een obsessie. Alles werd gefotografeerd, opgeslagen en uiteindelijk ook weer herbeleefd bij het schrijven van mijn blog. Bij elke reis, tijdens ieder etentje, bij elke kooksessie, bedacht ik wat ik erover wilde schrijven. Niet alleen mijn blog, maar ook Facebook hield ik bij. Ik ontdekte online blogvrienden, raakte in de ban van Twitter, ging toch ook nog maar Instagrammen. Ik wilde ieder culinair event meemaken en reserveerde het liefst alleen nog maar bij toprestaurants (maar genoot stiekem ook nog wel van een frikandel en een boterham met pindakaas en hagelslag). Van Claudia mocht ik iedere maand in haar digitale magazine Smultuin magazine recepten publiceren. Recepten schrijven ging steeds makkelijker, ik maakte me meer technieken eigen en kookte steeds experimenteler. De uitdagingen brachten me enorm veel kennis, creativiteit én virtuele gezelligheid.
Gisteren maakte ik mijn keuken schoon. Tijdens dat klusje kwam een jaar lang Smaakmaakster voorbij: een hoop nieuwe ingrediënten en handige keukentools in mijn kast, producten waarvan ik een jaar geleden het bestaan niet kende en waar ik nu goed mee uit de voeten kon. Ook tijdens het uitvoeren van mijn laatste opdracht, het bereiden van het 6-gangendiner, merkte ik al hoeveel meer ik nu weet dan een jaar geleden. Voor een heleboel gerechten draai ik mijn hand niet meer om: vis bereiden, een saus bedenken, zelf even mayonaise maken, het is allemaal heel normaal geworden. En oh ja, ik bak tegenwoordig altijd zelf mijn brood.
Mijn uitdagingen zorgden niet alleen voor volle keukenkasten, maar ook voor meer contact met lokale ondernemers. De visboer, groenteman en slager waar ik eerst gewoon mijn boodschappen deed, vroeg ik nu de oren van het hoofd. En al die experts die me hielpen bij het volbrengen van een uitdaging hadden een overeenkomst: ze vonden allemaal het leuk om iets te vertellen over hun product of vaardigheid. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk en dat maakte het nog interessanter om de uitdagingen uit te voeren.
De meeste uitdagingen voltooide ik in de afgelopen maanden. Ik ben een echte deadlinewerker en werd in het begin heel erg afgeleid door allerlei andere leuke zaken. Naast de 30 uitdagingen ging ik ook nog andere workshops volgen en probeerde ik nog zoveel mogelijk te reizen. Toen in april de tijd echt begon te dringen en ik nog meer dan tien uitdagingen moest uitvoeren, maakte ik een schema en wist ik dat ik het (met veel doorzettingsvermogen) kon halen.
In het afgelopen jaar schreef ik 144 berichten, kreeg ik 550 reacties op mijn artikelen en had ik dagelijks tussen de 100 en de 300 unieke bezoekers. Ik stond in een kookboek, mijn recepten kwamen in een digitaal magazine. Nooit had ik verwacht dat het allemaal zo groot zou worden.
En nu? 31 uitdagingen voor het komende jaar? Verschillende mensen vroegen het me. Ik heb erover nagedacht, want er is nog zoveel meer te leren. Ik heb ook gedacht dat ik het misschien ging missen. Schrijven, fotograferen en recepten bedenken is een groot deel van mijn leven geworden. Maar het is nu tijd voor andere dingen. Want regelmatig dacht ik namelijk ook: ach, het is maar eten.
Ik heb nog even een nieuw soort uitdaging overwogen. Niets met eten, maar iets heel anders. Tijdens mijn vakantie bedacht ik namelijk hoe jammer het is dat ik tegenwoordig zo weinig boeken lees. Ik wilde starten met de site www.31boeken.nl met daarop een lijst van 31 boeken die de afgelopen twee jaar uitkwamen die ik moet lezen komend jaar (tips daarvoor zijn alsnog welkom), maar besefte gelukkig op tijd dat dat helemaal geen goed idee was. Ik moet mezelf geen verplichtingen geven, ontspannen, ik krijg het al druk genoeg. Het komende jaar gaat mijn werk me in ieder geval weer genoeg uitdagingen bieden.
Koken zal ik natuurlijk blijven doen. Recepten bedenken ook. En als ik iets ontdek wat ik echt heel lekker vind en graag wil opslaan, dan komt dat recept alsnog op mijn site. Want die blijft gewoon bestaan, als database voor mezelf én voor anderen, die misschien ook wel genieten van lekker eten.
Mijn Facebookpagina zal ik binnenkort opheffen. Op Twitter zal ik ook iets stiller worden of vaker over zaken kletsen die niets met eten te maken hebben.
Het was een geweldig jaar, een gigantisch project en ik heb in een sneltreinvaart ongelofelijk veel geleerd. Als iemand een jaar geleden tegen me zei dat ik goed kon koken, dan zei ik: “Nee hoor, ik kook wel graag, maar mis echt wel wat kennis en ben niet zo heel erg creatief.” Nu durf ik gewoon te antwoorden: “Ja, dat klopt”;-).
Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor dit topjaar. Alle bekenden die me regelmatig vroegen hoe het ervoor stond. Alle stille lezers die wel mijn blog bekeken, maar nooit iets zeiden en misschien weleens moesten gniffelen om mijn vergeetachtigheid, geklungel of enthousiaste reisverhalen. Alle medebloggers, die niet alleen inspireerden, maar ook nog eens enthousiast meeleefden met mijn ‘strijd’ om de uitdagingen te halen. Alle volgers die af en toe riepen: “Kom op, nog even doorzetten (Annet!)” en die misschien ook wel aanvoelden dat ik nog flink moest aanpoten. Alle mensen die geweldige opdrachten voor me bedachten, waardoor ik in een jaar meer leerde dan ik anders in 5 of misschien wel 10 jaar zou doen. Alle experts (koks, fotografen, voedingsdeskundigen, wijnschrijvers, etc) die me hielpen om de opdrachten te halen. En natuurlijk de mensen om me heen die soms koud eten kregen omdat ik eerst nog een foto moest maken, die zich opofferden om iets te filmen of die orgaanvlees aten om mij te helpen met mijn opdrachten en telkens weer dingen moesten proeven of proberen en die af en toe best weleens dachten: doe toch niet zo moeilijk…
Bedankt!
Het klinkt vast flauw, maar alle uitdagingen waren even leuk en leerzaam. Ik kijk met een grote glimlach naar de lijst van dingen die ik gedaan heb. Natuurlijk waren er opdrachten waar ik minder aanleg voor had dan gehoopt. Ook was ik niet altijd 100% tevreden over de uitvoering. Maar had ik al gezegd dat het ongelofelijk leerzaam was?
Nog één keer, mijn uitdagingen op volgorde van uitvoeren: meedoen met een foodblogevent, mayonaise maken, 4 gangen voor 10 euro, geboortetraktatie bedenken, wijncursus volgen, Zeeuwse maaltijd bereiden, jachtschotel van plaatselijk wild, ijstaart maken, recepten met vergeten groenten bedenken, vissauzen bedenken, een Hollandse maaltijd met moderne twist maken, sushi bereiden, verjaardagstaarten met marsepein versieren, paella maken, vloggen,soufflés laten lukken, sabreren, betere foodfoto’s leren maken, verse pasta maken, de ultieme cheesecake bedenken, een database van mijn recepten maken, stage lopen in de keuken van een restaurant, vegaburgers bedenken, Turkse barbecue bereiden, de Gateau Mariëtte namaken, glutenvrij koken, calorie-arme taarten bakken, een vis vangen, orgaanvlees bereiden, een 6-gangenmenu met bijpassende wijnen verzorgen.
En nu: feest!
Oh nee, naar de kapper en de vuilniszak verwisselen ;-)
Gisteren hield ik me bezig met de aller, aller, allerlaatste uitdaging van de lijst: het bereiden van een 6-gangendiner met bijpassende wijnen. Maar wie mijn uitdagingen gevolgd heeft, weet ondertussen wel dat ik uit elke opdracht álles probeer te halen. En dus werden het per ongeluk zeven in plaats van zes gangen en evenzoveel wijnen.
Omdat maar weinig informatie was blijven hangen van de wijncursus die ik volgde, riep ik voor deze opdracht de hulp in van Onno Kleyn. Ja, die wijnschrijver van de Volkskrant, de wijngidsen, de kalender én de workshops culinair schrijven. Hij nam de tijd om mij te helpen en na wat e-mailberichten over en weer lukte het me de juiste wijnen bij de gerechten te kiezen én andersom, want ik had ook nog een aantal wijnen staan die ik graag wilde gebruiken voor deze opdracht.
Het was de grande finale van de 30 uitdagingen. Het was de laatste en ik zou het vóór de deadline, vóór 14 augustus, mijn 31e verjaardag, gaan halen. Technieken en producten die ik het afgelopen jaar leerde kennen, verwerkte ik in het menu. Ik deed verschillende keren boodschappen deze week, ik kwam zelfs drie keer bij de slijter (ze had weleens gekker gezien, zei ze). Ik kocht nog wat extra servies. En uiteindelijk besloot ik een dag van tevoren toch nog mijn hoofdgerecht te wijzigen. Op zaterdagmorgen had ik alle ingrediënten in huis. Het menu zat volledig in mijn hoofd en lag voor de zekerheid ook nog eens met aantekeningen in de keuken. ‘s Morgens om 11 uur was mijn voorbereiding in de keuken al klaar. Er was een tafelschikking (ook als je met 4 personen bent is dat belangrijk), er waren verschillende wijnglazen. De vaatwasser was leeg, de wijn stond koud. Ik kon nog lekker van de zon genieten, een borrel drinken, wachten tot het half 7 werd. Wat mij betreft kon het feest beginnen.
De gasten waren op tijd en we begonnen direct met wat hapjes en een glaasje cava. Ik was ongelofelijk relaxt, genoot gewoon van een gezellige avond, had alles onder controle en ging af en toe de keuken in om iets af te wassen of om een gerecht af te maken. Helemaal tevreden ben ik eigenlijk zelden, en hoewel ik de heek iets te droog vond, de lende iets te ver doorbakte en het dessert te krachtig was voor de dessertwijn (Onno waarschuwde me nog), was ik toch ontzettend trots op het resultaat. Het tempo was prima, we aten heerlijk, de wijn smaakte goed. En ik leerde zelfs ook nog blauwschimmelkaas te waarderen.
Dit was de laatste uitdaging. De laatste van 30 leerzame opdrachten. Ik ben nu echt helemaal klaar.
En nu? De keuken van vloer tot plafond schoonmaken, voorraadkasten opruimen, servies uitzoeken. En hoe ik nu verder ga en wat de leukste, de mooiste, de engste en de meest leerzame waren, dat horen jullie morgen.
Na de vierde gang werd het te donker (en te gezellig) om goede foto’s te maken…
Twee gerechten van gisteren wil ik jullie niet onthouden: die van de meloensoep en die van de gefrituurde mosselen. De meloensoep was een heerlijk verfrissend tussengerecht en hierover waren we alle vier erg enthousiast. De mosselen bereidde ik nooit eerder op deze manier en vond ik ook erg smaakvol en een heel leuk hapje. Ook mensen die niet zo dol zijn op mosselen, zullen dit een lekkere bereiding vinden, omdat je de ziltige smaak wat verbergt door het frituren.
Meloensoep
Dit recept staat op de site van Onno Kleyn. Lees hier het verhaal dat bij het recept hoort en de reden dat ik nu ik het geweldige Sardinië bezocht heb, niet naar het nog groenere Corsica wil gaan.
Voor 4 kleine porties:
- 2 rijpe cantaloupe meloenen
- snuf chilipoeder
- halve theelepel geraspte gember
- snuf zout
- eetlepel citroensap
Garnering:
- 2 plakjes Parmaham, heel dun gesneden
- 2 blaadjes basilicum, in dunne reepjes
- klein sjalotje, gesnipperd
Pureer het vruchtvlees van de meloenen. Meng dit met de andere ingrediënten en breng op smaak met meer gember, citroen of zout naar wens. Zet minstens een uur in de koelkast om goed te koelen. Schenk in kommen. Verdeel de ingrediënten voor de garnering over de soep.
Gestoomde en gefrituurde mosselen
Als hapje voor 4 personen:
- 750 gram mosselen
- eetlepel olijfolie
- 2 eetlepels bladpeterselie, fijngesneden
- halve rode peper, fijngesneden
- teen knoflook, fijngesneden
- snuf verse peper
- 100 ml droge witte wijn
- ei, losgeklopt
- paneermeel (of vers oud broodkruim)
- verse citroensap
- frituurolie (ik raad je aan om te frituren in een dichte (friet) pan), omdat het anders teveel spettert
Spoel de mosselen af en controleer of er geen slechte inzitten. Mosselen die open staan, moeten, door er een tik op te geven, weer dicht gaan.
Doe een eetlepel olijfolie in de (mossel) pan, verwarm het vuur halfhoog en voeg de rode peper en knoflook toe. Bak een minuut. Voeg nu de mosselen, de wijn, de zwarte peper en de helft van peterselie toe, doe het deksel op de pan en stoom 5-7 minuten tot de schelpen van alle mossels open staan.
Verwarm de frituurolie tot 175 graden.
Haal de mosselen uit de schelpen en haal ze eerst door het ei en daarna door het paneermeel. Frituur de mosselen, in kleine porties, 2 minuten.
Besprenkel de gefrituurde mosselen met het citroensap en bestrooi met de rest van de bladpeterselie.
Tijdens mijn uitdagingenjaar maakte ik online telkens nieuwe vrienden. Schreef ik over vergeten groentes, dan trok ik daarmee fans van tuinieren en ouderwetsche groentes. Schreef ik over raw food, dan waren daar ineens nieuwe raw en vega minded lezers. Maakte ik paella, dan trok mijn site Spanje fans.
Maar wie ik nu naar mijn site ga trekken, ik weet het niet. Liefhebbers van de Franse klassieke keuken misschien? Gisteren rondde ik de uitdaging met orgaanvlees af. Nieren, hart en lever bereidde ik al, maar dit keer waren hersenen aan de beurt.
Kalfshersenen kon ik het beste gebruiken, zo las ik. Zelfs de medewerkers van de slagerij gruwelden een beetje van mijn bestelling. Ik legde uit waarom ik (in vredesnaam) hersenen ging bereiden: “Het is een opdracht, voor mijn 30e verjaardag, iedereen mocht iets bedenken, ik schrijf erover, ik zal jullie ook nog wel noemen, het is heel leerzaam.” Volgens mij dachten ze dat ik knettergek geworden was.
Bij het ophalen van de hersenen bleek dat de slager* zelf het wel een interessante opdracht vond. Hij wilde mijn uitdaging zelfs sponsoren. En dus zou het nog meer genieten worden van mijn delicate kalfshersenen, want gratis, zo zegt een echte Zeeuwse, is natuurlijk altijd goed.
Met de hersenen in een doosje water, zo konden ze alvast voorweken, toog ik naar collega, kookfanaat en nieuwsgierige Frans. Hij had in zijn kookboeken al gezocht naar een geschikte saus voor bij de hersenen. Het moest een ravigotte-achtig iets worden. Na wat oh’s en ah’s over de orgaanhomp in mijn doosje: “Het ziet er echt uit als hersenen! Hoe krijgen we dat bloed er nu af? Zou dit nu anders smaken dan de hersenen van een ander dier? Ze zijn wel zacht, hè”, maakten we een bouillon en een saus, spoelden we de hersenen schoon, kookten we ze en probeerden we ondertussen de 10 weken oude pup van Frans bij de hersenen vandaan te houden (zijn 13 jaar oude zoon was een iets minder groot probleem, die rende gillend weg).
Voor de mensen die de foto’s niet willen zien, zal ik het maar gewoon verklappen: de opdracht is geslaagd, de hersenen zijn bereid en geproefd. De structuur was wat ik ervan verwachtte, je kunt het haast scheuren. Je zou het kunnen vergelijken met tofu, maar dan nog zachter.
Frans nam zelfs het woord ‘lekker’ in de mond. Zo ook de slager, naar wie ik nog een stuk ben gaan brengen. Zelf vond ik het niet verkeerd smaken, zeker niet met de saus, een toastje en een blaadje kervel. Ik had vooral moeite met de structuur én het vooroordeel dat hersenen eten niet normaal is.
Ik ben blij dat ik hem achter de rug heb, maar boeiend, eng, en leerzaam was deze uitdaging zeker! Frans, bedankt voor je hulp. Kees, ontzettend bedankt voor je sponsoring. Menno, bedankt voor deze opdracht!
Nog 3 dagen en nog 1 uitdaging te gaan…
*Slagerij Schrijver in Goes. Ben je een keer in de buurt, dan moet je hier zeker langsgaan. En dan niet alleen voor fantastische preparé, maar ook voor andere heerlijke vleeswaren :-)
Kalfshersenen met gribichesaus
De saus is het recept van Stéphane Reynaud en komt uit zijn boek A Propos Bistro. De toevoeging van kervel is het idee van Frans, net als de toast waarop we de hersenen aten. Dit keer geen exacte hoeveelheden in mijn recept. Ik ga er vanuit dat mensen die hersenen willen bereiden, wel een idee hebben van hoe ze een bouillon of een mayonaise moeten maken.
- 1x kalfshersenen
Bouillon:
- wortel
- laurier
- tijm
- ui
- peperkorrels
- korianderzaad
- prei
- selderij
- zout
- water
Saus:
- 200 ml verse mayonaise met daarin ei, mosterd, wijnazijn en arachideolie
- hardgekookt ei, fijngesneden
- eetlepel kappertjes
- eetlepel fijngesneden augurkjes
- peper en zout naar smaak
- blaadjes kervel
Zet de pan met de ingrediënten voor de bouillon op laag vuur en laat de smaken lang (minstens een uur) intrekken.
Laat de hersenen een half uur tot een uur weken in koud water. Maak ondertussen de saus door de ingrediënten te mengen. Spoel de hersenen af, zorg dat het bloed eraf is en verwijder de stukken die je niet vertrouwt (wij verwijderden er waarschijnlijk iets meer dan nodig was).
Zeef de bouillon en zet opnieuw op het vuur. Leg hierin de hersenen en laat ze een half uur op het vuur staan, tegen de kook aan.
Snijd de hersenen in plakjes. Serveer met de saus, wat blaadjes kervel en eventueel een stukje toast.
Nog drie uitdagingen in vijf dagen…
De laatste loodjes wegen het zwaarst, zeggen ze. Zo voelde het gisterochtend ook, toen de planning voor mijn laatste uitdagingen ineens overhoop lag, omdat de door mij bestelde hersenen niet bij de slager binnengekomen waren.
Maar gisteravond, toen vielen die laatste uitdagingen me helemaal niet zo zwaar. Toen ik op een tonnetje op het strand in de zon naar een hengel zat te staren, was ik die verkeerde bestelling allang weer vergeten. Ik was bezig met het uitvoeren van één van de laatste drie uitdagingen van mijn lijst en vriend E. ging me daarbij helpen. Het materiaal was in orde, de zagers pikten we nog even op in de buurt en het weer werkte fantastisch mee. Een mooi weer visser, dat was ik.
Ik wilde weten hoe dat was, dat vissen. Was het nou zielig voor de vissen, saai voor mezelf en irritant voor de zwemmers? Ook wilde ik leren hoe ik een visje moest fileren en bereiden. Zo lang eet ik namelijk nog geen vis en een jaar geleden, toen ik de uitdaging bedacht, had ik ook nog weinig ervaring met visjes in de keuken. Maar na een jaar vol uitdagingen en een vakantie in Sardinië ben ik echter fan van mossels, schelpjes, garnalen pellen en hele vissen op mijn bord, dus deze uitdaging was iets minder groot dan dat hij me een jaar geleden leek.
Terwijl de Duitse toeristen nog een laatste avondduik namen en de zon langzaam onderging, leerde ik hoe je door het juiste materiaalgebruik het milieu maar weinig belast en dat er toch ook wel regelmatig gecontroleerd wordt of je geen jonge vissen meeneemt. En dat vissen eigenlijk best heel ontspannend is. En dat ik het toch wel lastig vond om tijdens het kletsen op mijn hengel te letten. Of tijdens het dagdromen door te hebben dat er iets aan de lijn zit.
We vingen drie visjes. Eentje zat aan ‘mijn’ hengel. Na het binnenhalen, durfde ik hem zelf niet van het haakje te halen, maar gelukkig schoot E. me te hulp, nádat hij de bewijsfoto had gemaakt, dat dan weer wel.
De twee zeebaarsjes en de schar die we vingen, waren echter ondermaats en moesten dus terug de zee in. Die visjes kon ik dus niet fileren.
Vanmorgen ging ik naar de visboer, legde daar mijn uitdaging uit en vroeg hen mij te laten zien hoe zij een vis fileerden. We kozen voor een schol, een plat visje, baars was helaas niet voorradig. Het fileren werd me voorgedaan, ik deed het na, dat lukte aardig en zowel filet als graad en kop gingen mee naar huis.
Ik bakte de scholfilet, bestrooid met peper, zout en bloem, in roomboter. En met een citroentje, wat salade en roergebakken zeekraal, werd het een heerlijk zomers maaltje.
Een hobby erbij (alleen bij mooi weer), een uitdaging geslaagd. Nog twee te gaan…
Ik ben terug uit Sardinië. Ik vertel er liever niet zoveel over, want Sardinië wil ik een beetje voor mezelf houden. Geweldig was het zeker.
Vandaag was ik op het strand in Zeeland.
Spiaggia del Principe vs De Banjaard
Zucht… Ik mis Sardinië.
Ik heb trouwens nog 9 dagen voor 3 uitdagingen. Duimen jullie voor me dat het gaat lukken?
Ik moet afkicken. Afkicken van Twitter, van Facebook, van eetfoto’s maken, van recepten bedenken, van alle ingrediënten afwegen en opschrijven, van constant alles van eten willen weten, van een deadline die nadert, van uitdagingen voltooien. Afkicken van een jaar lang Smaakmaakster.
Drie uitdagingen moet ik nog uitvoeren. Daarvoor heb ik nog tot 14 augustus, mijn 31e verjaardag. Dan is het af, het is klaar, dit megaproject is afgerond. En dan is het tijd voor nieuwe uitdagingen.
Om alvast te wennen houd ik me ook de komende twee weken niet bezig met mijn site, met andere sites, met uitdagingen* en met jullie (sorry!).
Alvast een beetje afkicken dus. Tot snel!
* Tenzij iemand spontaan naar me toekomt met één van de volgende vragen:
- Zullen we vanavond hersenen bereiden?
- Heb je zin om morgen te gaan vissen, dan leer ik je ook meteen hoe je je vis kunt fileren…
- Vanavond is er een feestje waarvoor een zesgangenmenu bereid moet worden met bijpassende wijnen. Kun jij dat verzorgen?
(de laatste drie uitdagingen)
