posted by on Foodblogevent april 2012

8 comments

Een maand lang spamde ik er op los. Je kon Twitter niet meer opstarten, je mail niet meer openen, de reacties op je site niet meer bekijken, zonder een berichtje van die verdomde Smaakmaakster: “Weet je al of je meedoet met het foodblogevent?”

Meer dan twintig inzendingen kwamen binnen naar aanleiding van mijn vraag/smeekbede: “Bedenk een licht, maar voedzaam recept, voor één persoon.” Ik ben regelmatig alleen thuis. Dat vind ik helemaal niet erg, maar ik vind het gewoon vreselijk stom om alleen voor mezelf te koken. En daarom eet ik dan een tosti. Of vraag ik me na een glas wijn en een cracker af of dat ook als avondeten geldt (nee? oh, dan smeer ik nog een boterham met pindakaas en hagelslag).

Maar nu stop ik met stalken. De deadline is verstreken. De winnaar is bekend. Mijn taak als strenge foodbloghost zit erop.

Laat ik voorop stellen dat ik het echt super leuk vond dat jullie zo enthousiast reageerden. Voor de één was mijn verhaal heel herkenbaar, omdat je het ook niet leuk vond om voor jezelf te koken. Voor de ander was het juist een feest om alleen te eten af en toe, zodat je lekker iets kunt maken wat alleen jijzelf lust. Jullie kwamen met geweldige ideeën en moedigden me aan om vooral de keuken in te gaan, ook al was het alleen voor mij.

De meeste recepten bevatten weinig ingrediënten, voor mij een belangrijke eis, omdat ik een hekel heb aan eten weggooien. Ook waren de recepten zeker simpel en meestal ook licht. Aan de eisen die ik stelde, voldeden de inzendingen dus zeker.

Tot slot was het ook super om zoveel, voor mij, nieuwe foodblognamen voorbij te zien komen. Leuk om op deze manier kennis te maken!

Oke, genoeg gekletst. Jullie willen natuurlijk weten wie er wint.

Een paar recepten staken er voor mij bovenuit. Uiteraard hangt dat helemaal samen met een persoonlijke voorkeur voor bepaalde ingrediënten en bereidingswijzes: het recept van Denise, haar Risi e Bisi leek me helemaal fantastisch. Ook de Soto Ayam van Jessica lijkt me heerlijk. De omelet met garnalen (de koriander deed het ‘m) van Corrine ga ik snel een keer maken en de pesto van tuinbonen zag ik mezelf eten met een goed stuk entrecote. De insteek en het recept van Pierre vond ik erg interessant: lekker alleen eten in plaats van zielig alleen eten ;-).

De winnaar is echter…

Caroline met haar venkelpasta

Ik ben namelijk geen pasta-eter. Maar haar recept zorgde ervoor dat ik dacht: ja, dat ga ik maken. Voor een ander, voor mezelf, het maakt me eigenlijk niet uit voor wie, áls ik het maar een keer maak. Ook de eerste zin van haar recept: “Schenk eerst een glas witte wijn voor jezelf in” raakte me ;-). Caroline, bedankt voor je inzending. Heel veel succes met het hosten van het event in de maand mei! Ik ben erg benieuwd naar je opdracht.

En natuurlijk nogmaals dank aan Paul, Jessica, Eveline, Denise, Sofie en Jorrit, Miranda, Chris, Sandra, Antoinette, Lies, Nina, Es, Didi, Pieter, Brenda, Culimaantje, Pauline, Corrine, Elke, Fatima en Gabriella!

Alle inzendingen vind je hier!

posted by on Filmpjes, Hoofdgerecht, Recepten, Vega

7 comments

De oplettende kijker en lezer heeft het misschien al gezien: rechts op mijn pagina staat een YouTube-knop. Als je daarop klikt, zie je mijn video’s. Je ziet er nu nog maar drie, maar het worden er meer. Kook- en bakvideootjes maken is namelijk mijn nieuwste hobby.

Dat kon er ook nog wel bij. Alsof koken, reizen, eten, restaurantrecensies lezen (ja, echt!), werken, bakken, schrijven, recepten bedenken, eetwinkelen, met mijn vriendinnen kletsen, uit eten gaan en mijn relatie onderhouden, nog niet genoeg tijd opslokt.

Hebben jullie al zin in die ene waarin ik laat zien hoe je een simpele chocoladesoufflé klaarmaak? Ja? Mooi. Maar nu eerst eentje van de bladerdeegpizza, die natuurlijk niet echt een pizza is, maar waarvan ik niet weet hoe ik het anders moet noemen. Het geschreven recept staat al een half jaar op mijn site, maar misschien dat dit filmpje je er nog beter van overtuigt hoe simpel en lekker dit gerecht is.

PS: ik beloof niets over de regelmaat waarin filmpjes verschijnen. Straks zou ik nog in de stress raken van enige tijdsdruk ;-)

Paella: muy fácil!

apr
2012
22

posted by on Gezond, Hoofdgerecht, Madrid (apr '12), Recepten, Reizen, Uitdaging 30

8 comments

Hét recept voor paella bestaat niet, daar ben ik ondertussen wel achter. Variaties met doperwten, paella’s met alleen kip, versies met vis én vlees, vegetarische schotels, olijven door de rijst, kleurstof of kurkuma om de boel geel te maken in plaats van saffraan, tja, op  paellagebied kan veel, blijkbaar.

Maar toch. Zeggen dat onderstaand recept een recept is voor paella, is gevaarlijk. Ik heb  gelezen hoe mensen geschoffeerd werden in de commentaren op hun site, omdat hun recept niet paellawaardig zou zijn. Dus bij deze: dit recept is mijn versie van paella. Ik vond hem heerlijk, maar hoe jij je paella wilt maken, moet je vooral zelf weten.

Uitdaging 8: paella maken in zo’n pan met rijst die aanbakt (niet aanbrandt) werd bedacht door vriend D. die voor zijn werk veel in Spanje is. Vorig weekend bezocht ik hem in Madrid. Alhoewel paella van origine uit Valencia en niet uit Madrid komt, hoopte ik van dat tripje toch wijzer te worden, zodat ik aan de slag kon met deze uitdaging.

En dus proefde, proefde en proefde ik verschillende paella’s.  En wat blijkt? Spanjaarden lijken wel alle tijd van de wereld te hebben, maar toch heeft de bevolking het gewoon ook druk met werken (althans, 78%), in barretjes wijn drinken, tapas eten, met stieren vechten en siësta houden ;-). Dus ook in Spanje eet men ‘aangepaste’ versies van de paella, die sneller, goedkoper en gemakkelijker te bereiden zijn.

Op El Rastro (als je van drukte en rommel houdt: vooral bezoeken!) kocht ik een goedkope paellapan. Het woord ‘paellapan’ is trouwens dubbelop: paella is het Latijnse woord voor ‘pan’. Ook nam ik bombarijst, met groot absorberend vermogen, mee. En wat van die leuke bruine Spaanse bakjes, made in China.

Ik hoopte ook nog op wat ultieme paellatips van de vrouw van D’s Spaanse collega. Zij maakte echter nog nooit een paella. Ze beloofde me wel dat als ik de uitdaging aanging, dat zij het dan ook een keer moest proberen. Dus: Querida Susana, hice la paella, es simple,  tu puedes hacerlo. Suerte!

Gisteren ging ik aan de slag. En dit werd ‘m…

Paella met gamba’s, kip en chorizo

Ik heb geprobeerd zo dicht mogelijk bij originele Spaanse recepten te blijven. Helaas was het mosselseizoen al over en kon ik in mijn stad ook nergens langoustines krijgen. Daarom heb ik gekozen voor een combinatie van schaaldieren en vlees, wat in Spanje ook regelmatig gebeurt. Ook heb geen witte bonen (de garrafo) gebruikt. In de Madrileense versies zat dit ook niet.

Voor 2 personen:

Sofrito:

  • 2 eetlepels olijfolie
  • 4 rijpe tomaten
  • teen knoflook
  • halve ui
  • 2 eetlepels fijngehakte peterselie
  • 3 takjes tijm
  • peper en zout

Verder:

  • één kippendij (of 100 gram kipfilet in blokjes)
  • eetlepel boter
  • 50 gram chorizo in blokjes
  • 3 eetlepels olijfolie
  • kwart rode paprika
  • kwart groene paprika
  • 200 gram paella rijst
  • 750 ml kippenbouillon (afhankelijk van de rijstsoort)
  • saffraan
  • 4 gekookte gamba’s
  • eetlepel fijngesneden peterselie
  • partjes citroen

Maak eerst de sofrito. Snijd daarvoor de knoflook en de peterselie klein. Snipper de ui. Fruit dit samen een minuut of vijf in twee eetlepels olijfolie. Rasp de tomaten. Voeg toe aan het uimengsel in de pan. Voeg de takjes tijm en een snuf peper en zout toe. Zet het vuur zacht en laat ongeveer 30 minuten zo staan. Let op dat het mengsel niet teveel inkookt en aanbakt. Als het meeste vocht verdwenen is, is de sofrito klaar. Haal de tijm eruit en zet apart. Je kunt de sofrito pureren. Zelf heb ik dat niet gedaan.

Smelt de boter in een braadpan en braad de kippendij in ongeveer 20 minuten gaar. Snijd het vlees eraf. Snijd hier gelijke stukjes van. Bak de chorizo in een klein beetje olie. Zet allebei apart. Snijd de paprika’s in kleine, gelijke blokjes.

Zet je (paella)pan op het vuur. Verwarm hierin twee eetlepels olijfolie. Voeg de sofrito en de rijst toe. Bak samen een minuut. Voeg nu de hete kippenbouillon met de saffraan toe. Laat tien minuten doorkoken, zonder te roeren.

Voeg de kip, chorizo, paprika en gamba’s toe. Laat nog 10 minuten op zacht vuur staan. Voeg peper en zout naar smaak toe. Haal de pan van het vuur. Bedek met aluminiumfolie. Wacht nog 5 minuten. Bestrooi met wat peterselie en serveer met partjes citroen.

Bij de paella dronk ik Tinto de Verano, zomerwijn: een combinatie van rode wijn, bruisend water en een schijfje citroen of sinaasappel. Daarnaast aten we brood met Vinagreta de tomàquet, een receptje dat ik terugvond op het prachtige Bijzonder Spaans.

Na mijn bezoek aan Madrid ontstond een nieuwe missie: het vinden van een leverancier van Pimientos de Padron, een klein groen Spaans pepertje, dat je bakt in olijfolie en eet met een beetje zout. Een heerlijke snack die ik hier nergens kan krijgen. Een groenteboer bestelde hem voor me (zie bovenstaande foto), maar deze peper was te groot én veel te scherp. Misschien dat ik het hier maar bij moet laten en dat Pimientos de Padron gewoon bij een bezoek aan Spanje hoort: een goede reden om terug te gaan.

posted by on Bijgerecht, Filmpjes, Gezond, Lunch, Recepten, Snel, Soep, Vega

6 comments

Toen mijn eerste filmpje, die over banana bread, online kwam, kreeg ik een hoop leuke reacties: “Hé, die oven heb ik ook!” “Mooie handen heb je!” “Je moet erbij zetten ‘koken voor mannen’, dat zorgt voor extra bezoekers!”.  Maar ook: “Leuk gedaan!” “Mooi!” en “Duidelijk, ik krijg gelijk zin om dit te maken!”

Bedankt! Oh. Goh. Nou. Opdracht geslaagd!

Wat leuk, al die enthousiaste, positieve reacties! Daardoor besloot ik meer kookfilmpjes te maken met dezelfde opzet: gemakkelijke recepten, uitleg in korte tekst, achtergrondmuziekje, shots van iedere handeling en aan het einde zie je mij nog even, voor nét dat persoonlijk tintje.

Mijn tweede filmpje gaat over gegrilde paprika-tomatensoep. Deze soep is heerlijk én ook nog eens gezond, belachelijk gemakkelijk om te maken en door de gegrilde paprika’s en rode peper super smaakvol en vol pit. Ik voegde er dit keer ook verse tomaten aan toe, omdat ik die toevallig had liggen. Die verse tomaten hoeven er niet in, als je het ontvellen te veel werk vindt. Overigens kan het ook andersom: als je alleen verse producten wilt gebruiken, laat je de tomaten uit pak weg en gebruik je 500 gram verse. Voeg dan wel minder bouillon toe.

Kijk. Daar ben ik weer…

(Oeps: ik heb geen idee wat er mis is, maar het geluid loopt niet mee op dit filmpje. Ik hoop later vandaag uit te vinden wat er aan de hand is. Voorlopig moeten jullie het doen met de beelden…)

Het geschreven recept vind je hier.

posted by on Madrid (apr '12), Reizen

6 comments

Mijn highlights van Madrid: pimientos de padron, gefrituurde tomaten, paella, gamba’s, asperges met olie en zout, tinto de verano, croquetas, tortilla, wijn in van die leuke kleine glaasjes, jamon de Iberico, PX, thee uit een eenpersoonspotje, eigenlijk álles met olie en zout.

Verder natuurlijk ook Palacio Real, Parque de Ritero, Plaza de Toros, Mercado San Miguel, Calle Cava Baja, de winkels van Chueca en, met 80.000 andere enthousiastelingen, de wedstrijd van Real.

En ik weet genoeg om met mijn paella uitdaging aan de slag te gaan. Jeeh!

Even weg

apr
2012
14

posted by on Reizen

2 comments

Naar Madrid. Jeeh!

20120414-082547.jpg

posted by on Gezond, Hoofdgerecht, Recepten

3 comments

Iets ánders met rabarber.

Niet iets zoets, niet een nagerecht, geen ijsje, geen taart. Nee, ook niet in combinatie met aardbeien. Geen hangop, geen kruimelkoek, geen muffins. En zelfs geen jam.

Ik wil gewoon iets anders. Iets warms. Iets waarbij je het zuur van de rabarber niet verbloemd. Een hoofdgerecht. Bijvoorbeeld in combinatie met vlees.

Oh, een Perzisch gerecht. Wat eten de Perzen? Lam? En kan ik daar dan ook mijn eigen draai aan geven? Door wat andere kruiden toe te voegen en de bleekselderij die ik nog heb liggen te gebruiken?

Ja, lekker. Dat is het wel. Heerlijk zelfs. En ook zo lekker anders. Apart. Iets anders met rabarber.

Perzische stoofschotel met rabarber
Khoresh-e Rivas is een Perzisch stoofgerecht. Het is wat zurig, vanwege de rabarber. Zelf vond ik het een prettige smaak en een heerlijke combinatie met het kruidige lamsvlees. Wil je het gerecht toch iets minder zuur maken, voeg dan (extra) suiker toe.

Voor 2 personen:

  • 15 gram boter
  • eetlepel olijfolie
  • ui, gesnipperd
  • teen knoflook, fijngeperst of gesneden
  • 400 gram lams- of rundstoofvlees, in blokjes
  • halve theelepel kurkuma
  • halve theelepel korianderpoeder
  • flinke snuf peper en zout
  • stengel bleekselderij, in stukjes van ongeveer 1 cm
  • 200 gram rabarber, in stukjes van ongeveer 1 cm
  • 2 eetlepels platte peterselie, fijngesneden
  • 2 eetlepels munt, fijngesneden
  • Evt. theelepel suiker

Verwarm de olie en boter in een pan met zware bodem. Bak hierin de ui een paar minuten glazig. Verwijder de ui uit de pan. Bak nu het vlees kort aan tot het bruin ziet. Voeg de ui weer toe, samen met de knoflook, kurkuma en koriander, peper en zout. Bak een minuut.

Voeg nu 150 ml water toe en stoof het vlees met het deksel op de pan in zo’n 2,5 uur gaar. Voeg in de laatste 5 minuten de bleekselderij en de rabarber toe. Breng nog eens op smaak met peper en zout. Roer kort voor het opdienen de peterselie, de munt en eventueel de suiker toe. Serveer met couscous of rijst.

posted by on Recepten, Zoet

4 comments

Cupcakes, zoete broodjes, stokbroden, paasmaaltijden, Oosterscheldekreeften, asperges, ik zag het allemaal voorbij komen deze dagen. Op het internet. Want zelf had ik helemaal geen zin om iets te doen. Het was me überhaupt ontgaan dat het de bedoeling was dat ik met Pasen ‘iets leuks ging bakken’.

Op de bank liggen, in reisgidsen bladeren, films kijken, websites van restaurants bekijken, boekjes lezen. Dát was waar ik zin in had.

Totdat ik zondagavond het recept voor deze kaneelbroodjes van Levine zag. Ik stormde van de bank, Facebookte nog wat vragen over het recept naar haar en stond om half elf ‘s avonds ineens nog een deegje te kneden.

De werkbeschrijving van Levine maakte het recept tot een piece of cake. Het leukste vond ik het deeg vouwen en de plakjes boter schaven. Ik was volledig in mijn nopjes over het aanleren van deze technieken.

En natuurlijk waren de kaneelbroodjes ongelofelijk lekker. En ze verzachtten de pijn ook wel van ons bezoek aan de meubelboulevard: al voor we er aankwamen, aten we het bakje leeg. Hopelijk hadden jullie ook een fijne Pasen.

Het originele recept komt overigens hier

posted by on Filmpjes, Recepten, Uitdaging 30, Zoet

28 comments

Een vlog maken, dat was de opdracht die ik van Sander kreeg. Volgens hem was een recept ideaal om over te vloggen, oftwel bloggen, maar dan in de vorm van een video. In een filmpje moest ik laten zien hoe ik een gerecht bereid.

Zuslief werd opgetrommeld om te filmen. De recepten kende ik uit mijn hoofd. Alle ingrediënten en het keukengerei stonden klaar. Maar tijdens het filmen bleek toch dat er niet genoeg bakjes, lepels en andere zaken in de buurt stonden. Zo ontdekte ik dat het op film toch netter is om afval in een bakje in plaats van op tafel te gooien. Ook werd ineens belangrijk hoe ik dingen vasthield, want naar de onderkant van een beslagkom kijken, dat is natuurlijk niet boeiend. En stiekem bleek ik best vaak een hand of vinger te gebruiken in plaats van een lepel of ander gereedschap. En dat kon natuurlijk niet op film.

Respect voor Rudolph, Cas, Joop, Jamie en Jeroen.

Het opnemen was zo gepiept. Maar daarna begonnen de grootste frustraties. Nooit eerder monteerde ik een filmpje. Een hoop materiaal was niet bruikbaar. Van mijzelf mocht het niet langer dan drie minuten duren. Ik wilde graag vrolijke tekstjes én een leuk muziekje op de achtergrond.

Maar waarom pakt dat programma dit bestandsformaat nu niet? Potver, waarom is deze converter niet gratis? #%$!%#!, die teksten had ik toch net veranderd? Nee! Het filmpje is niet opgeslagen, drie uur werk voor niks!

Maar uiteindelijk lukte het: één filmpje is af. De andere staat nog in losse delen op de computer. Banana bread, daar gaat het filmpje over. Mijn ontdekking van de afgelopen maand: gemakkelijk te maken en heel lekker. Helaas ziet dat beslag er niet al te smakelijk uit. Op de achtergrond hoor je het minst erge jazzy muziekje waaruit ik kon kiezen. Hopelijk stoort het je niet teveel bij het kijken.

Ik ben blij. En trots. En ik vond het best heel leuk om te doen. En nu ik weet hoe het moet, volgen er misschien meer van dit soort filmpjes…

Het geschreven recept vind je trouwens hier.

posted by on Uitdaging 30

11 comments

Met een schuin oog kijk ik naar Julie & Julia, de film die mij onder andere inspireerde tot het maken van een uitdagingenlijst. Ik zie en voel de wanhoop van dertiger Julie, die zichzelf uitdaagt om binnen een jaar alle recepten uit een boek van Julia Child te koken: 524 gerechten in 365 dagen.

Julie vraagt zich af of er iets beter is dan boter. Ik denk het niet. Maar zo gefrustreerd als Julie is, ben ik gelukkig niet. Mijn leven buiten de uitdagingenlijst is heel boeiend en mijn baan is gelukkig ook niet zo uitzichtloos als die van haar. En ik vraag me ook nooit vertwijfeld af of ik wel gelezen wordt, want er reageren telkens weer een hoop lieve mensen op mijn blog.

Ongeveer de helft van mijn dertig uitdagingen heb ik nu uitgevoerd. Aan de andere helft wordt hard gewerkt. Ik oefen, schrijf, plan, lees, kijk en laat me inspireren en ik heb er nog steeds alle vertrouwen in dat het me gaat lukken. Ondertussen bewandel ik wel wat zijpaden: mijn recepten staan voor de derde keer in Smultuin, ik host deze maand het foodblogevent en ik houd me veel te veel bezig met alle gezelligheid op Twitter. Soms heb ik het veel te druk. En toch, ik maak me niet meer zo druk om die uitdagingendeadline in augustus.

Van de dertig uitdagingen, was er eentje die ik niet uit kon voeren: het cateren van 35 man tijdens een familieweekend. Ik zocht daarvoor nog naar een nieuwe uitdaging. Van verschillende kanten kwamen goede ideeën: Oosterscheldekreeft bereiden, biefstuk op drie manieren klaarmaken, een picknickmand in een uur vullen, een andere cateringklus aannemen. Toch kies ik voor iets anders.

Laatst hoorde ik een collega vertellen hoe lastig het voor haar is om een glutenallergie te hebben. Hoe ze heel moeilijk spontaan ergens kan gaan eten, hoe ze altijd moet bellen als ze ergens reserveert met de vraag of er iets geregeld kan worden voor haar, hoe ze haar eigen broodjes mee moet nemen als ze een nachtje in een hotel logeert.

Omdat ik weinig weet van glutenvrij koken, lijkt het me goed dat ik me daar een keer in verdiep. Mijn vervangende opdracht wordt dan ook: verdiep je in glutenvrij koken en maak een driegangenmenu dat geheel glutenvrij is.  Met de hoop dat glutenvrij over een poosje een optie is op menig restaurantmenu.

En nu terug naar Julie, die wél een kreeft klaarmaakt (en etenswaren en geld van haar lezers krijgt ;-)).