Sansho, Praag

okt
2012
17

posted by on Praag (okt '12)

4 comments

Als ik naar een andere stad ga, laat ik mijn restaurantkeuzes zelden aan het toeval over. Ik lees dagenlang allerlei recensies op websites en fora en markeer op een kaart alle plekken die mij de moeite waard lijken. Dat klinkt niet echt spontaan en verrassend, zeker? Maar toch, ik markeer er vaak zó veel dat ik alsnog veel keuzes heb, waardoor een bezoek aan zo’n restaurant toch nog heel spontaan en verrassend kan zijn.

Vorige week was ik in Praag. Eerst weer een paar dagen voor mijn werk en daarna bij een vriendin, die vier jaar geleden besloot daar te gaan wonen. Ik laat me door haar graag verrassen op eetgebied en vertrouw blind op haar keuzes. Iemand die in Zuid-Afrika opgeleid is tot chef kok, zal het vast wel weten, denk ik dan.

Toen ze me maanden terug vertelde over Sansho, een klein restaurant in Praag waar gekookt wordt met ingrediënten van de eigen boerderij, en ze me vroeg of ze een reservering kon maken voor het weekend dat ik er was, aarzelde ik dus ook niet om ja te zeggen. Na een Vietnamese lunch (typisch Tsjechisch eten verdraag ik helaas nog niet zo goed), was afgelopen zaterdagavond de Maleise (Maleisische?) keuken van Sansho aan de beurt.

Ik schrijf eigenlijk nooit echte restaurantreviews. Ik vertel weleens waar ik geweest ben, maar laat dan de details van mijn mening over individuele gerechten, sfeer en bediening grotendeels achterwege. Ik laat dat lekker aan Carla of Elizabeth over, die, ontzettend knap, alle details van hun bezoek kunnen herinneren (of noteren?).

Maar toch, voor Sansho maak ik een uitzondering. Mocht je ooit naar de Tsjechische hoofdstad gaan en een alternatief zoeken voor zware Tsjechische kost en goedkope pivo of Slivovitz, dan is Sansho een gigantische aanrader, die ik jullie niet wil onthouden.

Sansho, Praag

Een simpele aankleding: witte muren, houten tafels, een klein bloemetje, geen muziek. Als je mazzel hebt, zit je aan de langere tafel, waar een ander gezelschap ook plaatsneemt, bijvoorbeeld Amerikanen die alles ‘terrific’ en ‘wonderful’ vinden en waar je ook uitzicht op de kleine, halfopen keuken hebt. De bezoekers zijn vooral expats, want helaas, voor de gemiddelde Tsjech is dit restaurant duur. De bediening is vriendelijk en spreekt perfect Engels. Wijn werd altijd op tijd bijgeschonken en de kannen water opnieuw gevuld, iedere gang werd begeleid door een uitleg van ingrediënten en bereidingen, het tempo van de verschillende gangen was prima.

Het menu bestaat uit 5 of 6 gangen, opgediend op schalen per tafel met wat extra bordjes erbij, zodat je van alles iets kunt proeven. Daarnaast staat er een kan water, met daarin niet alleen het standaard takje munt, maar ook een reep komkommer (en die proef je!). Je kunt cocktails bestellen met gin en komkommer of iets lekkers met gember, maar ook aan wijn is gedacht: die kaart is ruim voldoende en de prijzen zijn aardig voor Nederlandse begrippen. Als je bij aanvang laat weten wat je niet eet of waar je allergisch voor bent, dan wordt daar rekening mee gehouden in de keuken.

Alle gerechten waren ongelofelijk goed klaargemaakt. We startten met zalm met gember, roze peper en sesam. Daarna volgde een broodje gefrituurde soft shell crab met wasabisaus. En toen ik al helemaal lyrisch was, stond daarna ook nog eens de varkensbuikspek (van eigen boerderij natuurlijk) met watermeloen op het menu. Eén van de lekkerste dingen die ik ooit at, de perfecte combinatie van hartig en zoet, een knapperig korstje en het zachte vlees.

Daarna volgde een Aziatische versie van een burito met rode paprika, avocado en makreel. En ook de steak tartaar (ja, met rauw ei, maar ook weer Aziatisch gekruid) was heerlijk, het portie wellicht wat groot, want het hoofdgerecht moest nog komen. Dat waren twee schalen gestoofd vlees, waaronder een twaalf uur lang gegaarde super zachte rendang met daarnaast een salade van groene papaya.

Omdat alles zo goed bereid was, werd ik toch wel nieuwsgierig naar de nagerechten. Waar ik normaal gesproken gemakkelijk nee kan zeggen tegen een toetje, ‘moest’ ik hier wel iets bestellen. Een sticky toffee pudding, die ongelofelijk sticky en stevig leek, maar stiekem heel luchtig en lekker was, ging er nog net in.

De rekening was 60 euro per persoon, inclusief de gedeelde twee flessen wijn, drie kannen water en mijn dessert. We betaalden en strompelden naar de bushalte. Thuis stortte ik op bed in slaap. Rond 4 uur werd ik wakker. Mijn lijf rommelde wat. Misschien waren mijn ogen toch groter dan mijn maag geweest?

Ik wil binnenkort terug naar Praag, het liefst eigenlijk zo snel mogelijk. Niet alleen om mijn vriendin weer te zien, maar vooral omdat ik benieuwd ben naar de andere gerechten van Sansho. Of om gewoon weer precies hetzelfde te eten als toen.

Sansho, gesloten op zondag en maandag, Petrská 25, Praag (1), +420 222 317 425 (website)

PS: voorlopig moeten jullie het met vage IPhone foto’s doen, mijn Nikon camera is helaas kwijtgeraakt tijdens Praagtrip.

Tags: ,

4 reacties

  1. Smaakmaakster
  2. Smaakmaakster

Trackback e pingback

No trackback or pingback available for this article

Plaats een reactie